است كه ثعلبى حق را از باطل ، و مفضول را از فاضل ، و صحيح را از سقيم ، و حديث را از قديم ، و بدعت را از سنت ، و حجت را از شبهت بازشناخته ، و از اهل بدع و اهواء كه معوجة المسالك و الآرائند ، مجانبت گزيده ، و مخالطت ايشان را نپسنديده ، و تورع از اقتداء بافعال و اقوالشان ورزيده و نيز به راه كسانى كه خلط اباطيل مبتدعين بأقاويل سلف صالحين كرده‌اند و جمع در ميان تمره و بعره و لو عثرة و غفلة ، لا عقدا و نية كرده‌اند ، مثل قفال ، و أبى حامد مقرى ، اگر چه فقهاى كبار و علماى اخيار بودند ليكن تفسير حرفه‌شان نبود و نه علم تأويل صنعت‌شان نرفته ، و هم طريقهء كسانى كه اقتصار بر روايت و نقل آغاز نهاده و درايت و نقد را ترك داده‌اند ، مثل ابراهيم بن اسحاق حنظلى ، و ابراهيم بن اسحاق انماطى ، كه از افاخم ائمهء جليل الشأن و اعاظم ثقات اركانند ، راضى نشده ، يعنى نقد و تحقيق و تمييز و تحديق به عمل آورده ، و صرف بر بيع دوا اكتفا نكرده ، بلكه طب و علاج و تفريق در استقامت و اعوجاج پيش نظر داشته ، و نيز بصنيع كسانى كه اسناد را كه ركن و عماد است ، پيشنهاد خاطر نداشته‌اند ، و بنقل از صحف و دفاتر و جريان على هوس الخواطر همت گماشته ، و از ذكر غث و ثمين ، و واهى و متين اعراض نكرده ، خود را از عداد علما بدر ساخته‌اند ، راضى نشده و صيانت اين كتاب از ذكرشان نموده ، و قراءت و علم سنتى است كه أخذ مىكنند آن را اصاغر از اكابر ، و اگر اسناد نمىبود ، هرآينه مىگفت هر كس آنچه مىخواست . و اين تفاسير او كتابى است شامل كامل و مهذب ملخص مفهوم منظوم كه استخراج كرده شد از صد كتاب مسموعات سواى اجزاء و تعليقات