عليه السلام بر ظاهر واجب باشد ، و صرف كلام امام كه نائب نبى است از ظاهر ، مستلزم مخالفت نائب با منوب عنه گردد . پس بالبداهة ثابت شد كه حمل لفظ امام در اشعار جناب امير المؤمنين عليه السّلام بر ظاهر واجب و لازم است و ظاهر است كه ظاهر از لفظ « امام » امامت مصطلح است نه امامت تصوف پس صرف لفظ امام از معناى متبادر حسب افادهء خود شاهصاحب ناجائز و ناروا خواهد بود ، و اثبات ارادهء معناى ديگر از لفظ امام حسب اين افاده مستلزم اثبات مخالفت جناب أمير المؤمنين عليه السّلام با جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم ، و قدح در خلافت و امامت آن حضرت خواهد بود ، و لا يجترى عليه الا ناصب عنود ، أو مبغض حقود . ششم : آنكه مخاطب در باب نبوت گفته : [ عقيدهء دوازدهم : آنكه نصوص قرآن و أحاديث پيغمبر صلى اللَّه عليه و سلم همه محمول بر معانى ظاهره‌اند . سبعيه از اسماعيليه ، و خطابيه و منصوريه ، و معمريه ، و باطنيه ، و قرامطه ، و زراميه از فرق شيعه به آن رفته‌اند كه آنچه در كتاب و سنت از وضوء و تيمم و صلاة و صوم و زكات و حج و جنت و نار و قيامت و حشر وارد شده بر ظاهر آن محمول نيست ، بلكه اشاره است بچيزهاى ديگر كه آنها را جز امام معصوم نداند . پس نزد اين فرق اعظم ثقلين كه كتاب اللَّه است قابل تمسك نماند ، چنانچه سبعيه گفته‌اند كه « وضو » موالات امام است ، و « تيمم » اخذ از مأذون در غيبت است ، و « صلاة » عبارت از ناطق به حق كه رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم بدليل إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ [ 1 ] و « زكات » عبارت از تزكيهء نفس بمعارف حقه ، و « كعبه » نبى است ، و « باب » علي ، و « صفا و مروه » حسنين ، و « ميقات » مردمند ، و « تلبيه »

--> [ 1 ] العنكبوت : 45 .