بود ، بىفائده بودن تأكيد آن حضرت ظاهر كرده ، و نيز تأكيد حكم سابق را مشقت زائد كه چندان در كار نيست ، نام نهاده . و نيز گفته : كه استغنا از آن حاصل است ، و نيز از قول او استغنا از آن مشقت و عدم احتياج به آن و ضرور نبودن آن بيان مىكنند ظاهر است كه اين تأكيد مستغنى عنه بود ، و احتياج به آن نبود و ضرور نبود ، و محض مشقت لا حاصل بود . پس الحال معتقدين شاهصاحب را بايد ، كه بعد ملاحظهء كلامى كه در اثبات حسن تأكيد و تكرير ، و ذم نفى آن در اينجا افاده فرموده‌اند ، نعرهء وا ويلا بركشند ، و ديوانه‌وار بر بصحرا نهند ، كه چسان حضرتشان به اين افادات سديده كمال شناعت و فظاعت افادات خود كه در مبحث مطاعن سراييده‌اند ، ثابت كردند ، و دقت رأى حضرت مانع را بخفت عقل و رقت دين ، و صد آفرين را بهزار نفرين ، و هزار تحسين را بلك تهجين مبدل ساختند ، كه از اين كلام و كلام سابق و كلام لاحق ايشان ، شنائع عديده و قبائح عظيمه انكار حسن تأكيد و تكرير جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم ظاهر است . پس اتجاه و انسياق اين شنائع و فظائع بأفحش وجوه بساحت علياى خليفهء ثانى كه مانع از وصيت جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله گرديده ، و حسب افادات مخاطب عالى درجات تأكيد آن حضرت را عبث دانسته ، ظاهر و واضح است . اما تعداد شنائع انكار حسن تأكيد كه از كلمات مخاطب ظاهر است : پس اول آنكه از قول سابق او : « كار پيغمبر خود همين است » . الخ . ظاهر است كه منكر ، حسن تأكيد كار جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله را از