بيده ، لئن أطاعوه ليدخلون الجنة اكتعين » ] [ 1 ] . اين روايت كه امام احمد بن حنبل كه محامد و مناقب او بالاتر از آن است كه احصاء آن توان نمود ، و سبط ابن جوزى كه از مشايخ حنفيه است ، اعتماد و اعتبار را بر روايت او عموما واجب و لازم دانسته ، و مبالغه و اهتمام او در تحقيق و تنقيد به حدى بود كه حديث أبى هريره را دربارهء اعتزال از مهلكين قريش ( با وصفى كه رجال اسناد آن ثقاتند ، ليكن چون خلاف احاديث مشاهير ) دانست ، پسر خود را در مرض موت امر به قلم زدن بر آن فرمود ، كما في « الطبقات الكبرى » للسبكى اخراج آن نموده ، مثل روايت سابقه دلالت صريحه دارد بر آنكه جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله باستخلاف شيخين راضى نبوده ، و ايشان را لائق خلافت و امامت نمىدانست ، و مستحق آن جز جناب امير المؤمنين عليه السّلام نبود كه جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله رضا و خوشنودى تمام باستخلاف آن حضرت ظاهر فرمود . و محتجب نماند كه مصنف « آكام المرجان » از فقهاء و علماى اعيان ، و فضلا و نبهاى محدثين عالى شأن است . ذهبى در « معجم مختص » گفته : [ محمد بن عبد اللَّه الفقيه العالم المحدث بدر الدين ابو البقاء الشبلى السابقى الدمشقى الحنفى من نبهاء الطلبة و فضلاء الشباب . سمع الكثير و عنى بالرواية و قرأ على الشيوخ ، و سمع في صغره من أبى بكر [ 2 ] بن عبد الدائم ، و عيسى

--> [ 1 ] آكام المرجان : 48 . [ 2 ] ابو بكر بن احمد بن عبد الدائم بن نعمة المقدوسى المتوفي سنة ( 718 ) ه