لم يتصور لفظ صريح ، و ما عدوه من الايات و الاخبار يتطرق إليها احتمالات ، فقوله : قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ يعنى إله الناس دون الجن ، و قوله : « مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ » أي محمد والي أي اقليم و في أي زمان ، و قوله : « يجزى عنك » أي يثاب عليه ، و قوله : « ان اعترفت فارجمها » أي إذا لم تتب . فهذه احتمالات بعيدة تطرق إليها ] . هفدهم : آنكه هر چند حضرات اهل سنت به اين كلام كه آن را به حسن مثنى نسبت داده‌اند ، بزعم خود رد بليغ بر اهل حقّ مهيا ساخته ، ليكن بعنايت الهى بعد اندك تأمل از آن كمال تأييد دعاوى حقهء اهل حق ثابت مىشود ، چه اولا از آن واضح است كه اگر جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم ارشاد مىفرمود : « يا أيها الناس ، ان عليا والى أمركم من بعدي و القائم في الناس بأمرى » ، اين عبارت نص واضح و تصريح ظاهر مىبود ، مثل نص آن حضرت بر صلاة و زكات . و نزد شاهصاحب هم بنابر اين عبارت قصور گويائى و بلاغت ، و مساهلت در تبليغ و هدايت لازم نمىآيد ، و بىتكلف از آن خلافت فهميده مىشد حال آنكه متعصبين مسولين كه اصلا از اختلاق و اختراع باكى ندارند ، در اين الفاظ هم تأويلات ركيكه و توجيهات سخيفه مىتوانند برآورد . مثلا مىتوانند گفت كه : « مراد از « أمر » أمر نصرت و محبت است نه امارت و خلافت ، و يا مراد از « أمر » أمر قطبيت و ارشاد باطن است و قيام در ناس بأمر جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله همين است كه از آن جناب اخذ كرده بود ، مردم را تعليم مىكرد » . پس لازم آيد كه « ان عليا والى أمركم بعدي و القائم في الناس بأمري » هم مفيد خلافت و نص بر آن نباشد ، و همان مفاسدى كه شاهصاحب تقرير