رضى اللَّه عنه در اين ديار كاشته بود ، در عهد وى برگ و بار آورد ، و هدايت آواز وى نهايت پذيرفت ، در علوم معقول و منقول ياد پيشينيان از خاطر مىبرد ، و در علم فروع و اصول ائمه آن را دور تر مىنشاند ، در هر علم كه به او سخن‌رانى دانى كه وى امام اين فن است ، و در هر فن كه با وى مناظره كنى شناسى كه وى حافظ اين علم است ، اصول فقه بر نوك زبان داشت ، و علم حساب در انگشتان ، قرآن و حديث خود محفوظ سينه او بود ، و فقه و منقول مشق ديرينهء او ، هر چند مثل ديگر علماء اشتغال بتدريس و تعليم نكرده ، و عمرى در كسب آن نگذرانيده ، مگر در ميدان امتحان به زور ذكاى خداداد ، و جودت طبع نقاد سبقت بر ممتحنين و اكابر علماى مشهورين مىبرد ] . . الى أن قال : [ بالجمله از مؤلفات وى در فقه و حديث و اصول و جز آن بعض رسائل موجود است ، و همه نافع و نزد اهل حق مقبول ، از آن جمله « رد الاشراك » است مشتمل بر دو باب در نفي اشراك و رسوم كفر و بدعات از احاديث ، و « تقوية الايمان » ترجمه يك باب او است ، و « تنوير العينين في اثبات رفع اليدين » ، و « اصول فقه » در كراسهء واحده ، و « صراط المستقيم » ، و « رساله امامت » ، و « ايضاح الحق الصريح في أحكام الميت و الضريح » و اين هر دو ناتمام است ، و « مثنوى سلك نور » ناتمام ، و « تنقيد الجواب » در اثبات رفع اليدين ، و جز آن . در بطلان مناقشات دهلوى در دلالت حديث غدير قوله : [ چه احتمال است كه أولى بالمحبة و أولى بالتعظيم مراد