باشد ] [ 1 ] . أقول : اين احتمال هم مذهب سنيه را از بيخ و بن بر مىكند ، چه هر گاه جناب امير المؤمنين عليه السّلام « أولى بالمحبة و أولى بالتعظيم » على العموم و الاطلاق بعد جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله به نسبت هر كس گرديد افضليت آن جناب بر شيوخ ثلاثه مثل فلق صبح بدرخشيد ، و بطلان غرائب افتعالات و اختراعات در افضليت اينها بمنصهء ظهور رسيد ، و خلافت ثلاثه به جهت فقدان شرط خلافت كه افضليت است باطل ، و از حليهء صحت عاطل شد . چه بديهي است كه « أولى بالمحبة ، و أولى بالتعظيم » افضل است از ديگران كه « أولى بالمحبة ، و أولى بالتعظيم » نمىباشد ، و عقل هيچ عاقلى تجويز نخواهد كرد كه شارع مفضول را به نسبت افضل « أولى بالتعظيم » قرار دهد ، چه مدار اكثريت محبت دينيه و زيادت تعظيم نيست مگر بر اكثريت فضيلت و زيادت شرف دينى ، پس هر كسى كه افضل خواهد بود همان كس « أولى بالمحبة و أولى بالتعظيم » خواهد بود . و دلالت تعظيم بر فضل از افادهء خود شاهصاحب ظاهر است كه در « رسالهء سر جليل » گفته‌اند : [ مقدمهء چهارم : كل من أمرنا بتعظيمه ، فهو ذو فضل . در اين مقدمه خدشه‌اى كه بخاطر مىرسد آن است كه مادر و پدر كافر را نيز تعظيم و تذلل و بر و احسان واجب است ، حال آنكه هيچ فضيلتى ندارند . جوابش آنكه تعظيم ايشان در عرف شرع تعظيم نيست ، بلكه نوعى است از احسان و بر ، و بر و احسان را تعظيم نتوان گفت ، و مجرد

--> [ 1 ] تحفه اثنا عشريه : 329