در اعلاء كلمة اللَّه ، بجهاد اعداء اللَّه ، و اخذ جزيه و خراج يد طولى پيدا كرده‌اند و فتح بلدان و ترويج ايمان بر دست ايشان واقع شده ، تا مسلمانان از سايهء ايشان در كهف امان آسوده‌اند ، و اقامت حدود و احياى علوم دين از ايشان ظاهر شده ، و محققين فقهاء كه حل معضلات فتوى و احكام نموده‌اند ، و عالمى از ايشان مستفيد گشته ، تقليد ايشان پيش گرفته‌اند ، مانند فقهاى اربعه و ثقات محدثين ، كه حفظ حديث خير البشر صلّى اللَّه عليه و آله نموده‌اند ، و صحيح را از سقيم ممتاز ساخته‌اند ، مثل بخارى و مسلم و امثالهما . و كبار مفسرين كه تفسير قرآن عظيم و شرح غريب و بيان توجيه و ذكر اسباب نزول نموده‌اند و در اين باب گوى مسابقت از اقران خود ربوده‌اند ، مانند واحدى و بغوى و بيضاوى و غيرهم ] - انتهى . مقام استعجاب و استغراب اولى الالباب است كه شاهصاحب بر خلاف اين هر سه كبار مفسرين ، اعنى واحدى و بغوى و بيضاوى كه والد ماجدشان بمثابه‌اى ايشان را عظيم و جليل گردانيده‌اند كه در تمثيل كبار مفسرين كه تفسير قرآن عظيم و شرح غريب و بيان توجيه و ذكر اسباب نزول نموده‌اند ، و گوى مسابقت از اقران ربوده‌اند ، و مقتداى مسلمينند ، و سلسلهء اهتداى ايشان به اوشان مىرسد ، و طوائف مسلمين بذكر خير ايشان رطب اللسانند ، و در دفاتر تاريخ احوال ايشان ثبت مىنمايند ، اكتفا بر ايشان نموده و نام ديگرى با ايشان بر زبان نياورده ، تفسير صحيح را بلا شاهد و بينة و برهان بمحض طلاقت لسان كه مورث صدگونه عار و هوان است ، باطل مىسازند ، و از هتك حرمت چنين كبار مفسرين كه والد ماجدشان اين همه اغراق در مدحشان دارند ، حسابى برنميدارند ! و از افادات ديگر مفسرين و جهابذهء محققين علاوه بر اين حضرات