اما قول فخر رازى : [ ثانيهما لو كان الامر كما اعتقدوا في ان المولى ههنا بمعنى الاولى لقيل : هي مولاتكم ] الخ . پس كمال عجب است كه فخر رازى در اين كلام به زودى تمام قاعدهء ممهده و فائدهء مجددهء خود را ، كه اهتمام بليغ در تمهيد و توطئهء آن در صدر اين تقرير سراسر تزوير نموده ، بباد فنا داده و بعجلت تمام آن را باطل و مضمحل و متزلزل و نقش بر آب و خدع سراب ، و محض خيال و خواب گردانيده ، و بناى واهى آن را به آب رسانيده ، چه سابقا بمد و شد تمام لزوم تساوى مترادفين در جميع استعمالات بزعم خود ثابت كرده ، پس به همين تقرير هر گاه « مولى » بمعنى « اولى » باشد ، استعمال « مولى » مثل استعمال « أولى » صحيح و جائز گردد ، يعنى چنانچه « اولى » هر گاه خبر مبتدا واقع شود ، مذكر و مؤنث يكسان مىباشد ، همچنين در « مولى » هم كه بمعنى آنست ، در صورت وقوع آن خبر در كلام مذكر و مؤنث يكسان خواهد شد . دوم آنكه : دعوى اختصاص استواء تذكير و تأنيث باسم تفضيل كذب صريح و غلط محض است ، چه در مواضع ديگر هم استواء تذكير و تأنيث ثابت است . ابن هشام در « توضيح شرح الفيه » گفته : [ الغالب في التاء أن تكون لفصل صفة المؤنث من صفة المذكر كقائمة و قائم ، و لا ندخل هذه التاء في خمسة أوزان : أحدها فعول كرجل صبور بمعنى صابر ، و امرأة صبور بمعنى صابرة ، و منه وَ ما كانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا [ 1 ] .

--> [ 1 ] مريم : 28 .