، و اللَّه ما ورثنا رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم سوداء في بيضاء ] [ 1 ] . و محتجب نماند كه نقل علامهء سيوطى نزول اين آيهء كريمه را در واقعهء غدير از ائمهء نحارير و اساطين مشاهير خود در كتاب « در منثور » دليل شافى و برهان وافى بر اعتبار و اعتماد ، و قاصم ظهور اهل عناد ، و حاسم مواد لداد است بوجوه عديده : اول : آنكه از عبارت سيوطى ظاهر است كه نزد او نزول اين آيهء كريمه در واقعهء غدير ثابت و محقق است كه نقل خلاف آن در تفسير اين آيه ننموده چه پر ظاهر است كه روايت حسن كه در اول اين روايات ذكر كرده ، اصلا با نزول اين آيهء كريمه در واقعهء غدير منافاتى ندارد ، زيرا كه در آن مذكور است : [ ان اللَّه بعثنى برسالة فضقت بها ذرعا ] . و در اين روايت لفظ رسالت مجمل است ، هرگز ابائى ندارد از حمل آن بر رسالت امامت و وصايت جناب أمير المؤمنين عليه السّلام ، بلكه ذكر ضيق ذرع و عرفان تكذيب ، مؤيد حمل اين آيه بر اين واقعه است ، و همچنين است روايت مجاهد ، و همچنين هر دو روايت ابن عباس دلالت بر نفى نزول اين آيه در واقعهء غدير ندارد بوجه من الوجوه . دوم : آنكه سيوطى در اول « در منثور » گفته : [ الحمد للّه الذي أحيا به من شاء مآثر الاثار بعد الدثور ، و وفق لتفسير كتابه العزيز بما وصل إلينا بالاسناد العالى من الخبر المأثور ، « و أشهد ان لا إله الا اللَّه وحده لا شريك له » ، شهادة تضاعف لصاحبها الاجور ، « و أشهد ان سيدنا محمدا عبده و رسوله » الذي اسفر فجره الصادق ، فمحى ظلمات اهل الزيغ و الفجور

--> [ 1 ] الدر المنثور فى التفسير بالمأثور ج 2 / 298 .