--> بسكه تابد مهر حيدر هر دم از سيماى من * آسمان را سرفرازى باشد از بالاى من چون سخن گويم ز معراجش كه آن دوش نبى است * پاى در دامن كشد فكر فلك پيمان من بهر وصافى او سر تا قدم گشتم زبان * تا نگردد غير مدحش ظاهر از اجزاى من طبع من تا گشت چون دريا ز فيض مرتضى * ابر گوهربار جويد فيض از درياى من گر نبودى ذو الفقار مهر او در دست دل * لقمه‌اى كردى مرا اين نفس از درهاى من خاك راهش در دو چشم من بجاى سرمه است * نيك ديدم آفرين بر ديده بيناى من نى نه من تنها بمهرش سر فرازى مىكنم * غير از اين هرگز كسى نشنيد از آباى من أي صبا در گردنت خاكم ببر سوى نجف * بعد مردن چون فرو ريزد ز هم اعضاى من و ما قال أيضا فى أواخر شرحه على الديوان المبارك انشادا : ان النبى محمدا و وصيه * و ابنيه و ابنته البتول الطاهرة أهل العباء و انني بولائهم * أرجو السلامة و النجا فى الآخرة و أرى محبة من يقول بفضلهم * سببا يجير من السبيل الجائرة