كه مذكور خواهد گرديد . [ 1 ] منكر امامت هر كدام از ائمه حق هالك و گمراه است پنجم آنكه از آخر عبارت بتصريح صريح ظاهر است ، كه صاحب « مجالس » در اين كتاب مطلق اماميه را ذكر كرده ، و قصر كتاب بر اماميه اثنا عشريه كه اهل حقند نكرده ، بلكه هر كسى را كه قائل بخلافت بى فصل جناب امير المؤمنين عليه السلام باشد ذكر كرده ، گو بخلافت ديگر ائمه معصومين عليهم السلام قائل نباشد . پس با اين همه اهتمام صاحب « مجالس » بدفع شبه ركيكه ، و تبرئه ذيل خود را تلويث بتهمت بى اصل ، هم در صدر كتاب و هم در اين مقام بوجوه عديده ، اعتراض بر آن جناب نمودن داد انصاف و دانشمندى دادنست . و هر گاه ثابت شد حسب تصريح صاحب « مجالس » كه تشيع عام است از اثنا عشريت ، پس اين هم بايد دانست : كه اجماع أهل حق خلفا عن سلف واقع است بر آنكه منكر امامت يكى از ائمه عليهم السلام ضال [ 2 ] و هالك ، و خاسر ، و بى دين ، و كافر است ، پس بنابر اين اگر صاحب « مجالس » بكفرهء بنى عباس تشيع را بمعنى عام نسبت نمايد ، اعتراضى بر او لازم نيايد ، و كفر و ضلال منكر امامت يكى از ائمه اطهار عليهم السلام ، نزد اهل حق هر چند مقام ريب و اشتباه نيست ، لكن

--> [ 1 ] مجالس المؤمنين ص 5 . [ 2 ] و خود فاضل رشيد در « ايضاح » از « كافى » نقل كرده عن ابان عن الفضل عن أبى عبد اللَّه عليه السلام قال : من ادعى الامامة و ليس من اهلها فهو كافر . و لا يخفى على المتأمل ان الحديث المروى لا يثبت المدعى أي كفر منكر الامامة