و اتباع آن حضرت از طبرى و واقدى نقل كرده ، اولا قدح و جرح طبرى آغاز نهاده ، داد تفضيح مذهب خود داده ، غايت تبحر و تمهر در تمييز علماء خود از علماى اهل حق فرا روى ارباب خبرت نهاده ، بعد آن طريق كليت افاده كرده كه هر كسى كه نقل كرده است اين خبر را پس شك نمىشود كه بدرستى كه او رافضى متعصب است اراده مىكند ابداء قدح و طعن را بر اصحاب . پس نزد ابن روزبهان واقدى هم كه اين خبر نقل كرده مقدوح و مجروح و ساقط از اعتبار و اعتماد باشد . ابن روزبهان در رد تبعيد أبى ذر واقدى را بوسيله طبرى بى اعتبار كرده و نيز علامه حلى در مطاعن عثمان ، در طعن نفى عثمان حضرت أبو ذر را مقام رد قاضى القضاة كه احتمال خروج أبى ذر بربذه به اختيار خود ذكر كرده و روايت از واقدى نقل كرده ، و چون ابن روزبهان دانسته كه اين هر دو روايت واقدى ايقاد نار اشكال عظيم بكانون سينه سنيه مىنمايد ، و سيلاب فناء باساس معتقدات اين حضرات سر مىدهد ، كه كمال جور و ظلم و حيف و عدوان و طغيان عثمان ثابت مىگرداند ، لهذا ناچار برد آن پرداخته ، و واقدى را از پايه اعتبار و اعتماد و ارباب صحت خبر خارج ساخته ، و دست بر روايت طبرى و ابن الجوزى انداخته و از مخالفت ما سبق و تكذيب خود در قدح و جرح طبرى باكى برنداشته و اين عبارت نگاشته » : أقول : خروج أبي ذر على ما ذكره ارباب الصحاح و ذكره الطبرى و ابن الجوزى و غيره من ارباب صحة الخبر انه ذهب الى الشام ، و كان مذهب أبي ذر ان قوله تعالى : « وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ » [ 1 ] محكم غير منسوخ ، و كنز الذهب و الفضة حرام و ان اخرجوا زكاته ، و مذهب عامة الصحابة و العلماء

--> [ 1 ] التوبة : 34 .