و كتب رجال ، و رسائل تحقيق اسامى رواة ، بر اين مكايد اوّل دليل است ، كه مقصود اينها از اختفاء و استتار همين بود ، كه آيندهء علماى اهل سنّت فريب خورند ، و سهام تدبير بر نشانه نشيند ، و براى مناظره خصوصا متأخرين را به كار آيد ، و در صورت ظهور اين كيد پيش نخواهد رفت ، و جمهور محدّثين سنّيان خواهند گفت : كه اين روايت از خصائص شيعه است ، و مؤيّد اين مدّعا كه در اين جا ياد كردم آن است ، كه بعضى از علماى ما به اين مكايد پى بردند ، و حقيقت امر را دانستند ، چنان كه ناقضين هفوات مشهدى از آمدى نقل مىكنند و مىگويند : كه او در مسند خويش مىفرمايد كه قصّهء ( ايتوني بقرطاس ) بىثبوت و بى اساس است ، و از شيوخ محدّثين نقل مىنمايند ، كه بعد از تصفح بظهور مىانجامد كه در صحيحين دويست و ده حديث ضعيف است ، تفرّد بخارى بهشتاد و تفرّد مسلم بيك صد مىرسد ، و در سى روايت هر دو بزرگ شريك شده‌اند انتهى . پس حال حديث قرطاس نزد احقر الناس ، در رنگ حديث فدك مىنمايد كه شيخ مبارك جزرى ابو السعادات در تصانيف خويش آورده ، و گفته : كه بعضى از اهل اختلاق بعد از آنكه اقرار بجعل و افتراء كردند و گفتند : كه ما قصهء فدك را موضوع ساخته بر محدّثين بغداد عرض كرديم ، و نزد آنها معنعن روايت نموديم ، پس تمامى جماعت مذكور قبول كردند ، و بدام فريب واقع شدند ، مگر ابن شيبه علوى كه به وضع و اختلاق پىبرد ، و دانست كه حديث از موضوعات است . و انشاء اللَّه تعالى عبارت جزرى بعد از اين خواهد آمد . بالجمله از دقائق مكيدت اهل دغا ، جان بسلامت بردن سخت دشوار