فاطمة عليها السلام بر أبى بكر ، و ادامت مهاجرت او ، و عدم حصول رضا ، كه حضرت عائشة به آن از مزيد انصاف اعتراف كرده ، بمقابله اهل حق از پايه اعتماد و اعتبار ساقط سازند ، و بى محابا آماده اثبات رضاى حضرت فاطمة عليها السلام از أبى بكر بشوند ، و دست بر روايات فلان و به همان اندازند ، و حديث غدير را به علّت عدم اخراج شيخين مقدوح سازند ( ان هذا لشيء عجاب ) . « اهل سنت حديث تأخر بيعت على عليه السلام را نيز با اينكه در صحيحين مذكور است قدح كرده‌اند » و از اين هم بالاتر آن است كه حديث ترك جناب امير المؤمنين عليه السلام بيعت أبى بكر را تا شش ماه كه هادم بناء سقيفه است ، و بملاحظهء آن حضرات سنيّه را اختلاج و ارتعاد فرائض رو مىدهد ، كه اين روايت باساس مذهبشان سيلاب فنا سر مىدهد بخارى و مسلم هر دو روايت آن كرده‌اند ، نيز بمزيد حيا و انصاف بمقابلهء اهل حق ردّ مىنمايند . مگر نمىدانى كه فاضل معاصر در ( منتهى الكلام ) با وصف دعاوى نهايت حزم و احتياط ، و رعايت جوانب و اطراف ، چنان مدهوش و بىخود گرديده ، كه از دعاوى اسلاف و اساطين خود در تعظيم و تبجيل صحيحين ، و افاده خودش متضمّن صحّت آن دست برداشته ، در ردّ و قدح اين حديث متنا و سندا اهتمام نموده چنان كه گفته : بلى از ظاهر روايت صحيحين در قصّه فدك بروايت أمّ المؤمنين صدّيقه مىتوان دريافت كه در بيعت صدّيق تا زندگى فاطمة زهراء عليها السّلام مكث نموده ، اين تأخير چنان كه در عدم اهليّت صدّيق نصّ نيست ، همچنين تأخير مذكور در نفس تخلف هم نصّ نمىتواند شد ، زيرا كه بروايت فريقين حضرت