ابو الحسن على بن أبى على محمد التغلبى الحنبلى ثم الشافعى المعروف بسيف الدين الآمدي در آن قدح كرده و آن را صحيح ندانسته . و ابن حجر مكى هم اين هفوهء واهى او را ذكر نموده دل خوش مىكند . و عضد الدّين عبد الرحمن ابن احمد الايجى هم اتّباع آمدى پيش مىگيرد . و ابو الثنا شمس الدين محمود بن عبد الرحمن الاصفهانى شارح طوالع هم در اين خبط عميا گرفتار شده . و علاء الدين على بن محمد قوشجى هم اشعار بعدم صحّت آن نموده . و سعد الدين مسعود بن عمر التفتازانى هم آن را لائق اعتبار ندانسته ، ف ( إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ ) . « اهل سنت حديث مهاجرت فاطمة عليها السلام و غضبش را قدح مىكنند با اينكه در صحيحين مذكور است » و نيز حديث مهاجرت حضرت فاطمة عليها السلام أبى بكر را تا وفات و عدم مكالمهء با او كه در صحيح بخارى و مسلم مذكور است باطل پندارند ، كه اثبات رضاى انحضرت از أبى بكر باهتمام تمام نمايند ، چنان كه از ملاحظهء مرافض و مطالعهء تسويلات شاه صاحب در باب مطاعن واضح و ظاهر است . شاهصاحب در باب مطاعن بجواب طعن سيزدهم از مطاعن ابو بكر گفته‌اند : جواب ديگر سلّمنا كه حضرت زهراء عليها السّلام بر منع ميراث ، يا بنابر نشنيدن دعوى هبه غضب فرمود ، و ترك كلام با ابو بكر نمود ، ليكن در روايات شيعه و سنّى صحيح و ثابت است ، كه اين امر خيلى بر ابو بكر شاقّ آمد ، و خود