و تحقيق آن است كه چون ابن عباس در تحريم متعه و در تحريم حمر اهلى اختلاف داشت براى الزام او على رضى اللَّه عنه هر دو تحريم را در يك حديث ذكر كرده الخ [ 1 ] . و اما شافعى كه بتصريح شاه ولى اللَّه در ( قرة العينين ) آيتى بود از آيات اللَّه تعالى و مقتداى جميع محدثين و فقهاء ، و اعمق باعتبار مدرك ، و اقوى باعتبار فقه و استنباط ذكر متعه را در روايت نهى لحوم حمر اهليه از جناب امير المؤمنين عليه السّلام صحيح و ثابت ندانسته ، با وصف آنكه از مالك نهى لحوم حمر اهليه را روايت كرده ، از ذكر متعه در اين روايت سكوت ورزيده . علّامه عينى در ( عمدة القارى ) گفته : و قد روي الشافعي عن مالك باسناده عن علي رضي اللَّه عنه أن رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم نهى يوم خيبر عن اكل لحوم الحمر الاهلية ، و لم يزد على ذلك و سكت عن قصة المتعة لما علم فيها من الاختلاف [ 2 ] . - فخر رازى نيز بعض احاديث صحيحين را مردود دانسته - [ بالجمله روايات مقدوحهء بخارى و مسلم بسيار است ، و استيعاب آن دشوار ، پس هر گاه ائمه و اساطين سنيه در روايات اين هر دو بزرك قدح و جرح كرده باشند ، و بلوم و ذم و هتك اسرار و كشف عوار نواخته

--> [ 1 ] سيف مسلول ص 140 . [ 2 ] عمدة القارى فى شرح صحيح البخارى ج 17 ص 247 ط بيروت .