اعضال صريح الاختلال است ، زيرا كه بنا بر اين لازم مىآيد خطاء مدينهء علم ، و غلط بودن استدلال آن حضرت ، و عدم اطلاع او بر حكم جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و سلم ، با آن همه قرب و اختصاص . و كمال شناعت آن ، و حمق و جهل ملتزم به آن ، از كلام مخاطب و والد ماجدش ظاهر مىشود ، زيرا كه مخاطب در مطاعن عمر گفته است : طعن يازدهم آنكه مردم را از متعة النساء منع فرمود ، و متعة الحج را نيز تجويز نكرد ، و حال آنكه هر دو متعه در زمان آن سرور جارى بود ، پس نسخ حكم خدا كرد و تحريم ما احل اللَّه نمود ، و اين معنى باعتراف خودش در كتب اهل سنّت ثابت است ، جائى كه از او روايت مىكنند كه او مىگفت : ( متعتان كانتا على عهد رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم و أنا أنهى عنهما ) . جواب اين طعن آنكه نزد اهل سنّت صحيح‌ترين كتب ( صحيح مسلم ) است و در آن صحيح بروايت سلمة بن الاكوع و سبرة بن معبد جهنى ، و در صحاح ديگر بروايت ابو هريره نيز موجود است ، كه آن حضرت صلى اللَّه عليه و سلم خود متعه را حرام فرمود ، بعد از آنكه تا سه روز رخصت داده بود ، و آن تحريم را مؤبد ساخت الى يوم القيامة در جنگ اوطاس ، و بروايت حضرت مرتضى على تحريم متعه از آن جناب آن قدر بشهرت و تواتر رسيده كه تمام اولاد حضرت امام حسن و محمد بن الحنفيه آن را روايت كرده‌اند ، و در ( موطأ ) و ( بخارى ) و ( مسلم ) و ديگر كتب متداوله بطرق متعدده آن روايات ثابت