« فخر الدين رازى از تعصب و لداد حديث غدير را صحيح ندانسته » و از طرائف امور آنست كه ابو عبد اللَّه محمد بن عمر ، المعروف بابن الخطيب الملقب بفخر الدين الرازى الشافعى ، با آن همه جلالت شأن ، و سمو منزلت ، و عظمت قدر ، و مرجعيت ، و تصدر ، و تبحر ، و تمهر ، بتنبيه و تذكير جناب سيد مرتضى طاب ثراه از خواب غفلت بيدار ، و از سكر عصبيت هشيار نشده ، گرد تتبع و تفحص طرق اين حديث شريف به ورق گردانى كتب حديث ، كه سرمايهء سعادت اهل دين است نگرديده ، بمحض تعصب مذموم ، و تصلب شوم و عناد صراح ، و لداد بواح ، كه موجب سخريهء خواص و عوام ، و باعث كمال صغار و احتقار ، نزد صغار و كبار است ، بر سر انكار تواتر اين حديث رسيده ، و انكار تواتر در چه جسارت است ، نقاب حيا از رخ برگرفته ، خود را از نفى صحت و قدح آن هم بازنداشته گسسته مهار ، خليع العذار ، بوادى پر خار جرح و انكار شتافته ، چنان كه در ( نهاية العقول ) كه بحقيقت نهاية الغفول است بسبب غايت غفلت و ذهول ، در جواب حديث مىسرايد :