امرى ، به شراشر وجود متحرك محيط است ، شىء متحرك ، غير از سير به طرف علت اصلى خود كه بالأخره معاد و نهايت آن مىباشد راهى ندارد و إليه أشار العارف [ 1 ] القيومى . عاشقى ، گر زين سرو گر ، زان سر است * عاقبت ما را ، بدان شه ره بر است . چه آن كه سير به طرف آخرت و رجوع به اصل وحدت ، عروج معنوى است ؛ و سالك به طرفى مىرود و وجودى را طالب است كه از جميع جهات بر او احاطه دارد ؛ چه آن كه مراتب وجودى به منزلهء دوايرى هستند كه برخى ، محيط و برخى ، محاطند . و فرق بين دايرهء حسى و دايرهء معنوى آن است كه محاط در دواير معنوى ، محيط در دواير حسى است [ 2 ] . نقل و تحقيق عارف محقق ، و عالم نحرير ، قاضى سعيد قمّى - قدس سره - گمان كرده است كه