مفارقت كند در سلك ملائكه مجرده و عقول قدسيه درآيد و عقول و ملائكهء مجرده چون عقل صرفند ، اصلا علاقه و تعلق به ابدان در وجودشان نيست [ 1 ] و وجود و اصل به مرتبهء عقول مجرده در مقام ادراك حقايق و معنويات و حصول بهجت و سرور و نيل به لقاى حق و شهود وجه مطلق ، در رتبهء عقول قديسين قرار گرفته و از بهجت و سرور آنچه را كه ملائكه مقربين يابند مىيابد . نسبت ابتهاج و بهجت و لذت حاصل از لقاى حق و ادراك ملايمات خاص و اصلان به مقام قرب ، به لذات جسمانى و ملايمات حاصل از براى نفوس مقيد به ابدان ، درست در حكم نسبت متناهى به غير متناهى است ؛ چه آن كه لذات عقلانى و اهتزاز حاصل از لقاى عقول مقدسه ، دائمى و لذات جسمانى ، فانى و در عين آن كه در معرض فناست ، محدود و مشوب با آلام است . و لذا وارد شده است « العيش عيش الآخرة » [ 2 ] . همان طورى كه وجود عقلانى ، وجود صرف و محيط و مبرّا از نقايص لازم