محقّق گرداند ، به اين ترتيب كه گمان خير أو را در بارهء خود ، با عمل به مرحلهء باور وتصديق در آورد ، مثل اين كه اگر كسى در بارهء أو گمان بخشندگى داشت ، به وى بذل وبخشش كند . ( 62478 - 62472 ) چهل وششم : أو را از بد كردن نسبت به اعضاى خانواده‌اش منع كرده است « 35 » . وبه وسيلهء قياس مضمرى أو را از اين كار بركنار داشته است كه در حقيقت صغراى آن چنين است : زيرا در اين صورت اعضاى خانوادهء تو از ديگران - به دليل پيوستگى ونزديكى تو با ايشان - چشم نياز بيشترى به تو دارند . وكبراى مقدّر آن نيز چنين است : وهر كس كه چنين باشد ، پس أو نكوهيده است . ( 62471 - 62454 ) چهل وهفتم : مبادا حق برادر دينىاش را - به اعتمادي كه بين آن دو وجود دارد - ضايع گرداند ، واين مطلب را به وسيلهء قياس مضمرى به اطّلاع أو رسانده است كه صغراى قياس ، اين جمله امام ( ع ) است : فانّه . . . حقّه ، مقصود اين است : حقّ هر كس را كه تو ضايع كنى ناگزير به خاطر تضييع حقّش بايد از تو جدا شود ودر نتيجة برادر تو نخواهد بود . وكبراى مقدّر نيز چنين است : وهر برادرى كه به خاطر تضييع حقّش از تو دورى گزيند ، سزاوار نيست كه تو حقّ أو را ضايع گردانى تا دوستى وبرادرى أو نسبت به تو در أمان بماند ، نظير اين مطلب است ، جمله زير : تضييع حقوق ديگران باعث اختلاف وجدايى است . ( 62484 - 62479 ) چهل وهشتم : أو را از ابراز علاقة نسبت به كسى كه از وى فاصله گرفته است منع كرده است ، ومقصود از كسى كه فاصله گرفته است آن شخصي است كه جايى براي سازش نگذاشته وشايستگى براي دوستى ندارد ، بديهي است كه أو دوست ديرين نبوده است ، اگر نه مطالب قبل وبعد در سخنان امام ( ع ) - كه

--> ( 35 ) با اين كه مطلب شمارهء بعدى ( 47 ) در متن وصيّت امام ( ع ) مقدّم بر اين مطلب بود ، لفّ نشر مشوش آورده است - م .