نگاه داشت ، وبا مرطوب بودن اطرافش آن را خشك كرد ، وسپس آن را محل آرامش آفريده‌هاى خود قرار داد وبستر زمين را براي آنان بر روى اقيانوسى عظيم كه راكد واز جريان ايستاده است گسترده دريايى كه آن را تنها بادهاى تند وزنده برهم مىزند وابرهاى بارنده آن را حركت مىدهد . همانا در اين دلايل عظمت وقدرت الهى ، جاى عبرت وپندگيرى براي كسى است كه از خداى خويش بيم داشته باشد . » [ شرح ] ( 50409 - 50315 ) امام ( ع ) در اين فصل بيان فرموده است كه أصل حقيقت ومادهء وجودي أجسام زمينى وآسمانى را آب تشكيل مىدهد وچگونگى آفرينش اين موجودات را از آب شرح داده است ونيز چگونگى آفرينش زمين وآسمانها وكوهها را بيان فرموده است ، هر چند بيان كامل اين مباحث در خطبهء اوّل از بيان امام عليه السلام بازگو شده است ، ولى به چند فايده كه از سخنان حضرت در اين مورد استفاده مىشود ، اشاره مىكنيم : فايدهء أول : به دليل اين كه اجرام آسمانى وزمينى از كمال نيرومندى وعظمت برخوردارند ، وبا اين وصف در آن ، شگفتيها ، ونوآوريهايى ، از نظر آفرينش وجود دارد كه عقلها از شرح وبيانش حيران وناتوان گشته است ، ناگزير امام ( ع ) وجود أجسام را از يك طرف به قدرت وعظمت خداوند واز طرفي به لطافت صنع ونوآورى ذات أقدس الهى نسبت داده است ، تا اوّلا اشاره به اين باشد كه ذات أقدس احديت از هر نظر در نهايت عظمت وبزرگى است ، وثانيا نهايت ظرافت در تدبير وكمال حكمت خداوند در مقام آفرينش را بيان دارد ، وجمود وخشكى را كناية از زمين آورده است . فايده دوّم : مرجع ضمير در « منه » : بحر ( دريا ) است ودر « حدّه » ، يا اللَّه ويا امره است ، منظور حضرت از جمله قامت على حدّه آن است كه آسمانهاى