دنيا مىخوانند از ماندن در دنيا بكاهيد واز آنچه داريد با بهترين توشه به سوى آخرت باز گرديد ! زيرا جلوى شما گردنه‌هاى ترسناك وهول‌انگيز وجود دارد كه ناچار بايد بر آن وارد شويد ودر آنها توقف كنيد . بدانيد كه مرگ در هر لحظه شما را زير نظر دارد وگويى چنگالهايش را در جانهاى شما فرو برده است مشكلات زندگى وكارهاى ناروا واعمال ناپسند شما را در دنيا به خود مشغول ساخته ، پس پيوندهاى خود را با دنيا بگسليد وبا توشهء تقوا پشتوانه‌اى محكم به دست آوريد » . [ شرح ] ( 49283 - 49272 ) در پايان سيد رضى يادآور مىشود كه مقدارى از اين خطبه در گذشته نقل شده است . ( 49225 - 49207 ) امام ( ع ) در اين قسمت از سخنانشان به انسانها دستور مىدهند كه براي سفر به سوى خدا توشهء لازم را كه تقوا وپرهيز از گناه است آماده كنيد ، در كلمهء الرحيل كه به معناى كوچ كردن است دو احتمال مىرود : 1 - مقصود از آن سفر به وسيلهء مرگ است كه در اين صورت ندا دهنده حوادث واتفاقهاى روزانه است كه ناگزير موجود را به نابودى ومرگ فرا مىخواند 2 - احتمال دوم ، آن كه منظور از رحيل سفر به سوى خدا با رياضتهاى كامل باشد كه در اين صورت ندا دهندهء آن ، پيامبر خدا وقرآن واولياى خدا خواهند بود . سپس امام ( ع ) دستور مىدهد كه انسان بايد نسبت به دنيا وماندن در آن علاقة زياد نشان ندهد بلكه فقط به مقدار لازم به آن توجه كند ، واين معناى زهد است . آن گاه مىفرمايد كه با اعمال نيك وآمادگى كامل به تقوا وكارهاى شايسته از دنيا به آخرت وارد شويد . ( 49241 - 49226 ) فان امامكم عقبة كؤودا ، امام ( ع ) لفظ عقبه را با صفت كؤود براي مرگ استعاره آورده است ومناسبت اين تشبيه ، برخورد سخت با مرگ داشتن وبا درد ورنج روحي منزلگاههاى مرگ را تا پايان آن سپرى كردن ، مىباشد .