اين تذكار امام ( ع ) براي اين است كه بر اين دليرى پايدار بمانند ودر اين گونه موارد استوار وپا بر جا باشند ، آن حضرت اين پايمردى وپيروزى آنها را درمانى براي دردهاى سينه خود شمرده ، وبا به كار بردن واژه وحاوح به اندوه ودلتنگى خود ، به سبب شكست ياران خويش وپيروزى دشمنان اشاره فرموده ، وهزيمت لشكريان دشمن را در پايان كار كه در هنگام فرار بر روى هم در مىافتادند ، به شتران تشنه‌اى كه در كنار آبشخور گرد آمده وپيش از اين كه آب بنوشند آنها را از آن جا برانند وبا زدن تير آنها را از آن محلّ دور كنند ومانع آب نوشيدن آنها شوند ، تشبيه فرموده است ، زيرا چنين أحوالي باعث مىشود كه شتران از شدّت فرار به پشت يكديگر سوار شده بر روى هم در افتند .