ظهور امام منتظر ( ع ) نعمتهاى خداوند بدان گونه كه آرزو دارند در باره آنها كامل خواهد شد . ( 19453 - 19359 ) فرموده است : الحمد للّه . . . تا حقوقه . امام ( ع ) خداوند را به مناسبت دو امر سپاس گزارده است ، يكى انتشار فضل واحسان أو در ميان آفريدگان وديگر اين كه دست جود وبخشش خود را براي آنها گشوده است ، بديهي است مراد از يد « دست » نعمت خداوند است كه بر سبيل مجاز واطلاق اسم سبب بر مسبّب استعمال شده ، وروشن است كه « جود » منشأ نعمتهاى الهى است ، واستعمال دو واژه نشر وبسط اگر چه در أجسام بر سبيل حقيقت است ، لكن در غير أجسام از استعاره‌هاى رايجى است كه به حقيقت نزديكند ، سپس امام ( ع ) سپاس وستايش خود را بر همه آنچه از پروردگار صادر مىشود ، اعمّ از آسودگى وسختى ، تعميم وگسترش داده است زيرا شدايدى كه متوجّه انسان مىشود نيز از نعمتهاى پروردگار است ، وچنانچه آدمي با بردبارى وشكيبايى با آنها برخورد كند ، موجب ثواب زياد وپاداش بسيار براي أو خواهد بود ، چنان كه خداوند متعال فرموده است : « وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ « 1 » » وپيداست آنچه سبب جلب نعمت مىشود نيز نعمت است . امام ( ع ) پس از آن كه خداوند را بر نعمتهايى كه ارزانى فرموده ستوده است ، از أو درخواست مىكند كه وى را براي اداى حقوق واجب أو يارى فرمايد ، واين كه واژه « صادع » را براي پيامبر گرامى ( ص ) به طريق استعاره آورده بدين مناسبت است كه رسول أكرم ( ص ) به فرمان الهى كيان شرك را شكست ودلهاى مشركان را شكافت وكفر وناداني را از درون دلهاى آنها بيرون آورد ، وسخن از خداوند گفت وياد أو را در دلهاى آنها جاى داد ، وپس از آن كه رسالت خود را با درستى وامانت به پايان برد ، خداوند روح أو را گرفت وبه سوى خويش

--> ( 1 ) سوره بقره ( 2 ) آية 155 يعنى : ومژده ده شكيبايان را .