امام ( ع ) براي بطلان اين دو وجه دليلي نياورده است . ( 4733 - 4713 ) پس از توبيخ آنها امام ( ع ) متذكّر مىشود كه هر گاه در معناى قرآن تدبّر كنند واسرار آن را دريابند وبر مشكلات وپيچيدگيهاى آن آگاه شوند جوابگوى همهء مطالب خواهد بود ، بنا بر اين بر آنها حرام است كه به سخنى كه مستند به قرآن نيست مبادرت ورزند . اين است معناى كلام امام ( ع ) كه فرمود : « ظاهر قرآن زيبا وشگفت‌انگيز است وهمهء اقسام زيباييهاى شگفت‌انگيز بيان را داراست وباطن قرآن عميق است كه جز صاحبان خرد وكساني كه از جانب خدا با حكمت وفصل خطاب تأييد شده باشند به اسرار وحقيقت آن دست نمىيابند . أمور شگفت‌انگيز آن تمام نمىشود ونكات تازهء آن اگر چه بر أذهان تيز وبر ديد ديدگان مىگذرد ولى پايان نمىپذيرد . تاريكيهايى كه از ظلمت جهل سرچشمه مىگيرند جز به جلوهء أنوار قرآن ودرخشش اسرار آن بر طرف نمىشود . » در چهار جملهء پايان كلام امام ( ع ) سجع متوازى وجود دارد .