ابن ميثم البحراني ( مترجم : محمدى مقدم / نوايي )
567
شرح نهج البلاغة ( فارسي )
( 1010 ) 10 - از خطبههاى امام ( ع ) است : أَلَا وَإِنَّ الشَّيْطَانَ قَدْ جَمَعَ حِزْبَهُ - وَاسْتَجْلَبَ خَيْلَهُ وَرَجِلَهُ - وَإِنَّ مَعِي لَبَصِيرَتِي مَا لَبَّسْتُ عَلَى نَفْسِي وَلَا لُبِّسَ عَلَيَّ - وَايْمُ اللَّهِ لَأُفْرِطَنَّ لَهُمْ حَوْضاً أَنَا مَاتِحُهُ - لَا يَصْدُرُونَ عَنْهُ وَلَا يَعُودُونَ إِلَيْهِ ( 3623 - 3585 ) [ لغات ] ( استجلاب ) : به معناى جمعيّت است ( البصيرة ) : عقل ( أفرطت الحوض ) ، پر كردم حوض را ( ماتح ) : آب كش ، گاهى ماتح با مائح اشتباه مىشود وآن به معناى كسى است كه در اندرون چاه مىرود ودلو را پر آب مىكند . ( الصدور ) : بازگشت از آب آوردن يا غير آن كه در مقابل ورود است وآن به معناى بازگشت به آن است . [ ترجمه ] « بدانيد كه همانا شيطان حزب خود را جمع كرده وسواره نظام وپياده نظام لشكرش را فرآهم آورده است . همانا من بصيرتي دارم كه از من جدا نمىشود ، حق را بر خود نپوشيدهام وآن هم بر من پوشيده نشده است . سوگند به خدا براي آنان حوضي را پر كنم كه خود آب آن را بكشم بطورى كه هر كه در آن حوض در آيد به هلاكت رسد وهر كه از آن حوض بيرون آيد ديگر به سوى آن باز نگردد . »