مىكنند وبر همين مبنا به مشعر ومنى مىروند وبر ههمين مبنا روش آنها را پيروى مىكنند . از اين مجموعه بايد صحراى قيامت واجتماع امّتها با پيامبران وپيشوايانشان وپيروى هر امّتى از پيامبرش واميد به شفاعت آنها را در نظر بگيرد كه پيامبران آنها را در صحراى قيامت وارد مىكنند كه آيا مورد عفو واقع شوند يا نشوند . چون حاجى اين مطلب را به ياد آورد ، لازم است قلبا به پيشگاه خداوند تضرّع وزارى كند تا أو را در شمار رستگاران وآمرزيده شدگان محشور كند ولى اميدوارى أو بايد بيشتر باشد زيرا مكان ، مكان شريفى است وبخشش از پيشگاه حضرت حق به واسطهء نفوس كامل أوتاد زمين به همگان مىرسد وجايگاه حجّ هيچ گاه از ابدال وأوتاد وجمعى از شايستگان وصاحبدلان خالى نيست . اجتماع وهمّت آنها صرفا تضرّع وزارى در پيشگاه خداست ودستها را به پيشگاه خدا بلند كرده وگردنها به جانب حق كشيده وچشم به رحمت حق دوخته وگذشت وآمرزش را خواهانند ونبايد اين گمان باشد كه خداوند سعى آنها را در طلب رحمت به يأس منجر مىكند ، از اجتماع امّتها در عرفات وحضور در كنار ابدال وأوتاد كه از گوشه وكنار جهان اجتماع كرده‌اند سرّ عظيم حجّ برايت ظاهر مىشود . در نتيجة براي طلب نزول رحمت واستمرار آن هيچ راهى مهمتر از اجتماع امّت وهمدلى آنها در يك سرزمين ودر يك زمان نيست . امّا رمى جمره - حاجى بايد از رمى جمره قصد أطاعت امر خدا واظهار بندگى وعبوديّت كند ومنظورش اين باشد كه به حضرت إبراهيم ( ع ) شباهت پيدا كند . هنگامى كه در همين مكان إبليس بر إبراهيم ظاهر شد تا در حج إبراهيم شبهه وارد كند ويا أو را به معصيت خداى تعالى بفريبد إبراهيم ( ع ) أو را با سنگ رمى كرد واز خود راند واميدش را قطع نمود .