، گفت ، مرا بس است وبازگشت رسول خدا ( ص ) فرمود اين مرد به محل خود بازگشت در حالي كه فقيه ودانشمند بود . چنين حالتي كه خداوند تعالى بر قلب انسان به دنبال فهم قرآن پديد مىآورد كمياب وپر ارزش است . امّا آن كه قرآن را با زبان تلاوت مىكند واز عمل كردن به قرآن رو مىگرداند سزاوار است كه مقصود در اين گفتار خداوند باشد : وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى « 53 » بهرهء زبان از قرآن صحيح ادا كردن حروف وبهرهء عقل درك معاني وبهرهء دل اثر پذيرى ومتأثر شدن وأطاعت است . ويژگى نهم - از ويژگيهاى ديگر تلاوت كنندهء قرآن ترقّى است وآن عبارت از توجّه قلب وعقل به قبلهء حقيقي مىباشد بدانگونه كه كلام خدا را از خدا بشنود نه از خود ، قرائت به سه درجه تقسيم شده است : 1 - كمترين درجه اين است كه شخص چنين فرض كند كه قرآن را نزد خدا مىخواند وخداوند ناظر اوست واز أو مىشنود . حال تلاوت كننده در اين هنگام طلب وتضرّع وخواهش است . 2 - تلاوت كننده حضور قلب داشته باشد به گونه‌اى كه گويا خداوند أو را با لطف خود مخاطب قرار داده ومناجاة أو را به انعام واحسان پذيرفته است وتلاوت كننده در مقام شرمسارى در برابر نعمتهاى خدا وتوجّه به كلام وفهم سخن الهى است . 3 - تلاوت كننده از كلام ، متكلّم ، واز كلمات صفات را ببيند وبه قلب وقرائت خود ونعمتهاى مادّى خدا توجهى نداشته باشد بلكه همّت را متوجّه متكلّم ساخته وانديشهء خود را به أو منحصر سازد ودر مشاهدهء أو

--> ( 53 ) سورهء طه ( 20 ) : آيهء ( 124 ) : آن كه از ياد ما روى گرداند زندگى بر أو سخت وروز قيامت أو را كور بر مىانگيزيم .