غرق شود كه البتة اين درجهء مقرّبان است . وامام جعفر صادق ( ع ) در اين باره فرموده است : « خداوند تعالى در كلامش براي خلق تجلى يافته ولى خلق أو را نمىبينند . « 54 » » از حالتي كه براي امام صادق به هنگام نماز عارض مىشد وبىهوش مىگرديد سؤال شد ، فرمود : « اين آية را مرتب بر قلب خود تكرار كردم تا آن را از گوينده‌اش ( خدا ) شنيدم ، وجسم من تحمّل ديدن جلوهء قدرت خدا را نداشت » . در اين درجات حلاوت وشيرينى زياد مىشود ومصداق قول خداوند تعالى قرار مىگيرد كه : « فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ » واز لحاظ مشاهدهء خدا ، نه غير آن مصداق اين آية قرار مىگيرد : وَلا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ ، زيرا رؤيت غير خدا همراه با خدا شرك است وراه گريزى از شرك وجود ندارد بجز اين كه خداى را يگانه ببيند . 10 - تبرّى . مقصود از تبرّى اين است كه شخص قدرت وتوان را از خود نداند وبه چشم رضا وتزكيه به خودش ننگرد . هر گاه آيات وعد ومدح شايستگان را تلاوت كند نفس خود را جزو آنها نپندارد ودر آن آيات أهل يقين وراستگويان را در نظر آورد وعلاقه‌مند باشد كه خداوند أو را در زمرهء صديّقان قرار دهد . وهر گاه آيات خشم ونكوهش گناهكاران را بخواند خود را جزو آنها بپندارد واز لحاظ كسب شفقت خداوند وترس از أو خود را مخاطب اين آيات فرض كند . به يوسف بن استاط گفته شد هر گاه قرآن مىخوانى چه دعايى مىكنى ؟ گفت از خداوند متعال هفتاد مرتبه آمرزش گناهانم را مىطلبم . هر گاه شخصي نفس خود را به هنگام قرائت گناهكار بداند موجب قرب ونزديكى به خدا مىشود زيرا كسى كه با وجود نزديكى به خدا خود را دور ببيند ، خداوند مقام خوف را به أو لطف مىفرمايد واين موجب مىشود تا به درجهء

--> ( 54 ) لقد تجلّى اللّه تعالى لخلقه في كلامه ولكنّهم لا يبصرون .