مىآورد . سپس اين كلمه به معناى دوّمى كه قبول وپذيرش است به كار رفته است چنان كه خداوند تعالى به پيامبر مىفرمايد : وَإِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ « 25 » . مثلًا گفته مىشود : تلقّينا الحاجّ ، « به پيشواز حاجيان رفتيم . » يا مىگويند : تلقّيت هذه الكلمة من فلان . اين كلمه را از فلانى ياد گرفتم ، پس از دريافت معناى اصلى كلمه ، هر گاه در مورد ملاقاة با فردى به كار رود معناى طرفينى پيدا مىكند . بدين معنى كه هر يك با ديگرى ملاقاة مىكند ، پس به هر يك مىتوان گفت كه با ديگرى تلقّى كرده است . به اين ترتيب جايز است كه گفته شود تلقّى آدم كلماتي از پروردگارش به معناى گرفتن ، پذيرفتن ، روبرو شدن با وجه قبول مىباشد . ومعناى : لقّاه اللّه ايّاها اين است كه خداوند آياتي را بر أو نازل كرد وأو را مخاطب آنها قرار داد . مفسّران در بارهء معناى « كلمات » اقوالى نقل كرده‌اند : 1 - سعيد بن جبير از ابن عباس نقل كرده است كه : آدم ( ع ) عرض كرد پروردگارا آيا مرا بدون واسطه وبا دست خود نيافريدى ؟ پاسخ شنيد چرا . عرض كرد آيا مرا در بهشت سكنى ندادى ؟ جواب شنيد چرا . عرض كرد رحمت تو بر غضبت سبقت نگرفته است ؟ جواب شنيد چرا . عرض كرد اگر توبه كنم واصلاح شوم مرا مىپذيرى وبه بهشت باز مىگردانى ؟ جواب شنيد بلى چنين است . ابن عبّاس مىگويد : اين است معناى آيهء شريفه : فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ . 2 - نخعى گفته است كه من خدمت ابن عباس رسيدم وسؤال كردم كلماتي كه آدم از پروردگارش تلقّى كرد چيست ؟ ابن عباس گفت خداوند تعالى به آدم وحوّا امر حجّ وآداب ودستور آن را آموخت آدم وحوّا حج به جا آوردند . پس از فراغت از حج خداوند تعالى به آنها وحى كرد كه توبهء شما را پذيرفتم .

--> ( 25 ) سورهء نمل ( 27 ) : آيهء ( 6 ) : اى پيامبر آيات قرآن از جانب خداى داناى حكيم بر تو القا مىشود .