تَصُدُّونَ » * « 140 » كه گفته‌اند در شأن علي ( ع ) نازل شد . اين كه حضرت عيسى ( ع ) مثل براي علي ( ع ) قرار گرفته است فضيلت بزرگى است . اين شأن نزول را ، سخن پيامبر ( ص ) تأييد مىكند : « اگر نمىترسيدم از امّتم آنچه نصارا در بارهء عيسى گفتند در بارهء تو بگويند ، امروز در بارهء تو چيزى را مىگفتم كه پس از گفتار من بر هيچ جمعيّتى نگذارى مگر اين كه خاك كف پايت را به عنوان تبرّك بردارند » « 141 » . اقتضاى سخن پيامبر ( ص ) اين است كه اگر علي ( ع ) را توصيف مىكرد ناگزير به اوصافى كه عيسى بدان توصيف شده است وصف مىكرد . همان اوصافى كه نصارا به خاطر آن أوصاف عيسى ( ع ) را خدا دانستند . ز - سخن حق تعالى : [ در مورد اطعام طعام ] « وَيُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ » « 142 » . مفسّران اتّفاق نظر دارند كه اين آية در بارهء علي ( ع ) وخانواده‌اش نازل شده وعلّت نزول اين آيات در كتب تفاسير وغير آن مشهور است . براي بيان شرافت علي ( ع ) اين آية كفايت مىكند . ح - روايت شده [ يامبر ( ص ) فرمود بار خدايا گوش على را اذن واعيه قرار بده ] وقتي آيهء : « لِنَجْعَلَها لَكُمْ تَذْكِرَةً وَ « 143 » ، نازل شد ، پيامبر ( ص ) فرمود : « بار خدايا گوش على را اذن واعيه قرار بده . » شك نيست كه دعاى پيامبر ( ص ) مستجاب است وبراي همين بود كه علي ( ع ) فرمود پس از آن در هيچ موردى در آنچه مىشنيدم شك نكردم واين از بزرگترين فضيلتهاست . ط - بنا بر قول تمام مسلمين پيامبر در حق آن حضرت فرموده است : « خدايا [ حق را آنجا قرار بده كه على آنجا قرار دارد ]

--> ( 140 ) سورهء زخرف ( 43 ) : آيهء ( 57 ) : وچون بر عيسى فرزند مريم مثلي زده شد قوم تو اى رسول از آن به فرياد آمدند ( 141 ) لولا ان تقول فيك طوائف امّتى ما قالت النّصارى في عيسى لقلت اليوم فيك مقالا لا تمرّ بعده بملاء منهم الّا اخذوا التّراب من تحت قدميك . ( 142 ) سورهء - دهر ( 76 ) : آيهء ( 8 ) : براي دوستى خدا ، مسكين ويتيم واسيرى را اطعام مىكنند وگويند فقط براي رضاى خدا شما را اطعام مىكنيم . ( 143 ) سورهء الحاقه ( 69 ) : آيهء ( 12 ) : گوش شنواى هوشمندان اين پند را تواند شنيد .