اگر او خلافى مرتكب شد و مسلمانان خواستند او را عزل كنند ، خاندانى نداشته باشد كه از وى حمايت كنند . اين كار موجب جلوگيرى از ريخته شدن خون‌ها و اختلاف امت و تفرقهء جماعت مىگردد . چنان‌كه در مورد عثمان ، هنگامى كه مردم خواستند وى را كنار بزنند ، پيش آمد و كسى كه شايستگى امامت را نداشت فرصت را براى فراخوانى مردم به سوى خويش مناسب ديد و [ در نتيجه ] بر امامان چيره شد و امامت آنان را غصب كرد . اين بود چكيده‌اى از اختلاف معتزليان معتقد به امامت فاضل كه آنان سه گروه بودند : 1 . عمرويّه ؛ پيروان عمرو بن عبيد و صالح بن عمرو اسوارى و ابو هذيل و ابراهيم نظّام كه حضرت على ( ع ) و طلحه و زبير را جداگانه و نه باهم دوست مىداشتند . 2 . هشاميه ؛ پيروان هشام بن عمرو كه حضرت على ( ع ) و طلحه و زبير را به‌هرحال دوست داشته و معتقد بودند كه آنان باهم نجنگيدند . 3 . ضراريه ؛ پيروان ضرار و حفص كه نسبت به حضرت على ( ع ) و طلحه و زبير توقف كرده و سكوت اختيار نمودند . ديدگاه‌هاى معتزليان قائل به امامت مفضول 94 . بشر بن معتمر و طرفداران او مىگويند : حضرت على ( ع ) پس از پيامبر ( ص ) برترين مردم بوده و ابو بكر در مرتبهء بعد از او قرار داشت ، ولى قريش به او بيش از حضرت على ( ع ) تمايل داشتند ؛ زيرا آن حضرت با آنان جنگيده بود و در غزوات پيامبر ( ص ) افرادى از آنان را كشته بود . ازاين‌رو اصحاب پيامبر ( ص ) از ولايت حضرت على ( ع ) كه موجب اختلاف امت مىشد ناخشنود بودند . به همين سبب ، مردم ابو بكر را كه در فضل و شرف فروتر بود ، برگزيدند . ولى اين جايگزينى موجب نشد كه ابو بكر نتواند از عهدهء وظائف رهبرى برآيد . آنان اظهار مىدارند كه در چنين شرائطى ابو بكر به خاطر اين نكته براى امت شايسته‌تر بود . 95 . اين فرقه براى اثبات برترى حضرت على ( ع ) بر ساير مردم پس از