از همهء آنان برائت مىجوييم ؛ ولى هريك از آنان را به تنهايى دوست داشته و مىدانيم كه بايستى يكى از دو گروه نزد خدا شايسته باشند ، يا طلحه و زبير و پيروانشان ، و يا حضرت على ( ع ) و اصحابش . آنان راه اين دو گروه را همانند دو نفرى مىدانند كه يكديگر را لعنت مىكنند و معلوم است كه تنها يكى از آن دو دروغگوست و ديگرى راستگو ، يكى از آنان گمراه است و ديگرى غير گمراه . و وظيفهء مردم هم اين است كه هريك از آن دو را به تنهايى دوست داشته باشند و شهادت هركدام ، هرگاه با بيّنه همراه باشد پذيرفته مىشود ؛ اما اگر باهم جمع شوند نه مورد دوستى قرار مىگيرند و نه گواهى آنان پذيرفته مىشود . همچنين اگر على بن ابى طالب ( ع ) و طلحه و زبير بر امرى گواهى دهند شهادتشان قبول نمىشود ، زيرا مىدانيم كه شهادت يكى از آنان پذيرفته نيست ؛ اما اگر حضرت على ( ع ) و ابو هريره [ مثلا ] شهادتى بدهند مىپذيريم ، زيرا روا نيست دو نفر كه از يكديگر تبرى مىجويند و هريك ، ديگرى را لعنت كرده و ريختن خون او را مباح مىشمرد ، شهادتشان پذيرفته شود و نيكوكار و ولى خدا تلقى گردند . و اصل بن عطا و عمرو بن عبيد به همين عقيده گرايش دارند . عقيدهء ضراريّه [ در مسئله امامت ] 91 . ضرار و حفص الفرد و پيروان آنان با اين فرقه از معتزليان كه هوادار امامت فاضل‌اند ، به مخالفت برخاسته و معتقدند كه آنان نسبت به حضرت على ( ع ) و طلحه و زبير و هركس كه در جنگ جمل شركت جسته ، نه دوستى مىكنند و نه تبرى مىجويند و نه براى آنان طلب مغفرت مىكنند ، زيرا آنان از اينكه براى كسى كه نزد خدا فاسق و گمراه به شمار مىآيد طلب رحمت كنند نگران‌اند . ضرار مىگويد به نظر ما قضيهء آنان كه در اين جنگ شركت كردند ، به دو نفرى مىمانند كه وارد خانه‌اى مىشوند و ما صداى يكى از آنان را مىشنويم كه [ طبق عقيدهء مسيحيان ] مىگويد : خداوند يكى از سه تاست ، يا گفتار