73 . اما پيروان جعفر بن محمد ( ع ) پس از او به شش دسته تقسيم شدند : گروه اول معتقد شدند كه جعفر بن محمد ( ع ) زنده است و نمىميرد ، زيرا او قائم آل محمد ( ع ) و همان مهدىاى است كه پيامبر ( ص ) ظهورش را بشارت داده است و اين گروه نزد شيعه « ناووسيّه » ناميده شوند . 74 . گروه دوم معتقد بودند كه امام پس از جعفر بن محمد ( ع ) ، عبد الله است كه بزرگ‌ترين فرزند به جاى مانده او بود . آنان به نام « فطحيّه » شهرت يافتند ، زيرا عبد الله بن جعفر به لقب « افطح » شناخته مىشد . 75 . گروه سوم معتقد بودند كه امام پس از جعفر بن محمد ( ع ) ، اسماعيل است ؛ زيرا در زمان پدرش وصيت به نام او انجام گرفته است و اين فرقه « خطّابيه » هستند ، پيروان ابو الخطاب كه در كوفه قيام كرد و [ سرانجام ] عيسى بن موسى بن على عباسى او را از پاى درآورد . 76 . گروه چهارم امامت را پس از جعفر بن محمد ( ع ) از آن فرزندش موسى ( ع ) دانستند كه به « واقفه » شهرت يافتند . « 1 » 77 . سپس پيروان محمد بن اسماعيل پس از مرگ او به دو گروه منشعب شدند : گروهى به پيشوايى محمد بن جعفر گردن نهادند كه به « سمطيه » شهرت يافتند . 78 . گروهى ديگر گفتند امامت از آن بزرگ‌ترين فرزندان [ امام ] جعفر بن محمد ( ع ) است كه پس از او [ زنده ] ماند ؛ و او عبد الله بن جعفر است . وقتى عبد اللّه وفات كرد ، پيروانش به امامت موسى بن جعفر ( ع ) بازگشته و او را وصىّ عبد الله بن جعفر پنداشتند . 79 . پس از موسى بن جعفر پيروانش به سه گروه تقسيم شدند :

--> ( 1 ) . ظاهرا عبارت فوق افتادگى دارد . از پنج فرقه‌اى كه در كلام مصنّف اشاره شده ، تنها از چهار فرقه سخن رفت . پيروان موسى بن جعفر ( ع ) خود به دو گروه تقسيم شدند ؛ گروهى پس از او فرزندش على بن موسى ( ع ) را به امامت پذيرفته و به اماميه و اثناعشريه مشهور شدند و گروه دوم كه در متن بدان اشاره شده بر امامت امام كاظم ( ع ) توقف كرده و چنان‌كه در ذيل كلام مصنف آمده به « واقفه » يا « واقفيّه » شهرت يافتند . ( م )