[ فرزندانى ] تبهكار كفر پيشه نمىزايند . » « 1 » و نيز : « كسانى كه به آنچه خدا فرو فرستاده ، حكم نكنند پس آنان ، خود كافران‌اند . » « 2 » و ديگر آيات مشابه آن در قرآن تمسّك كردند . هنگامى كه على ( ع ) از شيوهء برخورد آنان با ديگر مسلمانان خبردار شد و مطلع شد كه آنان عبد الله فرزند خبّاب بن ارتّ ، صحابى پيامبر خدا ( ص ) را كشته و شكم همسرش را كه آبستن بوده دريده‌اند و جنينش را بيرون كشيده و سربريده‌اند ، به سوى آنان شتافت و با آنها پيكار كرد كه در نتيجه جز گروه اندكى از آنان كه جان به در بردند ، همگى كشته شدند . 28 . به دنبال اين شش فرقه ، گروه هفتمى در ميان اهل قبله پيدا شدند كه در مورد امورى همچون اختلاف و جدايى مسلمانان در گرايش‌هاى مذهبى و ريختن خون يكديگر و كافر دانستن هم ، موضع‌گيرى خاصى نداشتند و فرجام كار آنان را در امر پاداش و كيفر ، به خداى عزّ و جل واگذار كردند و نسبت به شناخت خدا و ورود به بهشت او و همجوارى با پيامبران الاهى اميد بستند و چنين پنداشتند كه تمامى مسلمانان به رغم كافر شمردن يكديگر و ريختن خون هم و داشتن اختلاف‌نظر در گرايش‌هاى مذهبى خود ، مؤمنانى هستند كه همانند جبرئيل و ميكائيل و ديگر ملائكهء مقرّب الاهى و پيامبران و رسولان ، به حقيقت ايمان كامل دست يافته‌اند . اينان همان فرقهء « مرجئه » هستند كه براى [ توجيه ] اين گرايش مذهبى خود به تأويل برخى از آيات قرآن پرداخته‌اند ؛ همانند اين آيه كه خداى عزّ و جل مىفرمايد : « خداوند شرك ورزيدن به او را نمىآمرزد ولى كمتر از آن را براى هركه بخواهد ، خواهد بخشيد . » « 3 » و اين آيه كه : « هركس به اندازهء سنگينى ذره‌اى كار نيك انجام دهد ، آن را مشاهده خواهد كرد و هركس به مقدار وزن ذره‌اى بدى كند آن را خواهد ديد . » « 4 » [ از اين‌رو ] آنان معتقد تمامى مسلمانان به خدا و پيامبران

--> ( 1 ) . نوح ، 27 ، 28 . ( 2 ) . مائده ، 45 . ( 3 ) . نساء ، 116 . ( 4 ) . زلزال ، 7 - 8 .