چو بربست آن شاه فرخنده‌رخت * نبودش عقب لايق تاج و تخت بماندند بىشاه گاه مهى * شود پرانا چون‌كه گردد تهى . . . . . . . . . . . . روان كرد فرزند سام * محمد ملك خسرو نيك‌نام بيامد به غزنين و بگرفت شهر * ز عدل و خرد شاه را بود بهر بياراست آن بوم‌وبرزن به داد * در آن شهر بنياد نيكو نهاد . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . بدى * كه بودش دل و دانش [ و ] بخردى به فرمان سلجوقيان كار كرد * متاع سعادت در انبار كرد ز امر خليفه نتابيد روى * از آن گشت كارش پر از رنگ [ و بوى ] . . . . . . . . . . . . . . . شاه درويش‌وار * ورا عقل كل بود آموزگار شد او بر همه زاولستان امير * چو بد پاك و دانا و روشن‌ضمير بماند آن شهى اندر آن اصل و نسل * در اين شغل نازك نكويى است اصل . . . . . . . . سعادت به صاحب سپرد * كه گوى كرامت ز عالم ببرد بياراست عدلش جهان سربه‌سر * بياسود مردم از اين پرهنر . . . . . . . . . . . . . . بودند مردان مرد * به عدل اين سران را سبك‌بار كرد بدان تا دلى را به دست آورد * ز بار سعادت روان برخورد مدح مخدوم اعزه انصاره . . . . . . . . . . . . . . . . به خود برنهاد * به بدگوهران آتش اندر نهاد پى راحت خلق تو بهر گنج * نهادست بر خود سرافراز رنج در اين كار يارش خداوند باد * ورا با خرد عهد و پيوند باد . . . . . . . . . . . . . . بىوجودش دمى * بياسوده از عدل او عالمى فروزنده بادا چراغ دلش * چو فردوس پيوسته باغ دلش قوى باد بازوى بختش مدام * بر اندام بدخواه او موى دام . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * چو خورشيد و مه عالم‌آراى بود فروزنده چون آفتاب و گهر * به امرش فلك بسته بر جان كمر