بدانست آن شاه با دين و داد * كه مردم نگردند خندان و شاد كه تا شاه عالم نگردد يكى * نياسايد اندر جهان كودكى زمين را يكى شاه بايد به‌جاى * كه تا درنيايد رعيت ز پاى نگنجد دو شمشير در يك نيام * دو عالم نيابيم « 1 » در يك مقام از اين جايگه تيغ كين بركشيد * به هربوم و برزن سر اندركشيد سران را سوى طاعت خويش خواند * كسى را كه داننده بد پيش خواند هرآن كس كه آمد برش مير شد * نماينده چون بر فلك تير شد كسى « 2 » كاو ز فرمان شه سركشيد * دگر چشم او روى نيكى نديد چو شه بد خردمند و بادستگاه * نهاد از بر چرخ گردان كلاه ز مشرق به مغرب ورا نام شد * هم‌اش توسن آسمان رام شد جهان را به شمشير هموار كرد * به علم و خرد كامران كار كرد بنا كرد آن شهريار دلير * به كم مدتى خوّرهء « 3 » اردشير . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . نه آخر ببايست ناچار مرد * جهان را و جان را به دشمن سپرد . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ز اول در و زر به انبار بود * ورا نام . . . . . . . . . . . . . . و آزار بود به دردم از اين چرخ دولاب‌وش * كه كس را نبخشد دمى آب خوش ز دل بركن اين جامهء راز را * بپوشان ز نابخردان راز را اگر گور اگر شير بود اردشير * فروبرد گورش نشد خاك سير پادشاهى شاپور بن اردشير سى سال و نه ماه پسر بود او را جوانى دلير * ورا نام شاپور بن اردشير كه تا خون و جانش بريزد به خاك * ز جورش كنم جامهء خويش چاك

--> ( 1 ) مبنام ( 2 ) تهى ( 3 ) حره ، در متون ديگر آمده است .