طهران چاپ شده است ندارد ، آن در تاريخ سلجوقيّه بوده است و اين در تاريخ خوارزميّه ، مؤلّف آن شرف الدّين انوشروان بن خالد وزير متوفّى در سنهء 532 بوده است ، و مؤلّف اين محمّد بن احمد نسوى كه در سنهء 632 ( يعنى درست صد سال بعد از وفات انوشروان بن خالد ) آن را تأليف نموده است ، پس واضح شد كه آنچه در پشت رسالهء حاضرهء نسوى در خصوص اسم كتاب چاپ شده است يعنى نفثة المصدور فى فتور زمان الصّدور و صدور زمان الفتور بكلّى سهو فاحش و غلط قبيح و تخليط نسّاخ است و منشأ اين سهو بديهى است كه همان اشتراك اسمى نفثة - المصدور است بين كتاب نسوى و كتاب انوشروان بن خالد و إن شاء اللّه در طبع دوم بايد اين خطاى فاحش اصلاح شود يعنى به همان نفثة المصدور تنها اكتفا شود و دنبالهء مطوّل آن يعنى فى فتور زمان الصّدور و صدور زمان الفتور بكلّى حذف شود « 1 » . و امّا تاريخ ششصد و بيست و دو هجرى كه در پشت كتاب نفثة المصدور براى تاريخ تأليف كتاب چاپ شده است . آن نيز بدون شبهه غلط فاحش است و صواب سنهء ششصد و سى و دو است زيرا كه تأليف اين كتاب بتصريح مؤلّف « 2 » چهار سال بعد از قتل سلطان جلال الدّين بوده است و قتل سلطان جلال الدّين باز بتصريح همان مؤلّف « 3 » در نيمهء شوّال سال ششصد و بيست و هشت هجرى بوده است ، و چهار سال بعد از آن واضح است كه 632 مىشود نه 622 ، اين غلط نيز در طبع دوم إن شاء اللّه بايد اصلاح بشود .

--> ( 1 ) - ديگر اينجا بواسطهء كثرت وضوح آن لازم نميدانيم كه راجع بغلط فاحش ديگرى كه در همين عنوان روى داده است و بجاى صدور زمان الفتور عبارت مضحك زمان صدور الفتور چاپ شده توضيحى بدهيم ، علاوه‌بر آنكه اين عبارت به كلى لغو و بىمعنى است ، خوانندگان را محض اطمينان بتاريخ السلجوقيهء عماد كاتب و ابن خلكان و كشف الظنون و حاشيهء مرحوم هدايت در مواضعى كه سابقا بدانها اشاره كرديم حواله ميدهيم ( همچنين تجارب السلف ) . ( 2 ) - نفثة المصدور ص 116 . ( 3 ) - سيرة ص 247 .