اين بيت از ابو المظفّر الأبيوردىّ است . « ديوان أبى المظفّر الأبيوردىّ » ص 375 . ( 492 ) - ص 118 س 4 و 5 يا لَيْتَ بَيْنِي . . . الآية كاشكى ميان من و ميان تو چندان دورى بودى كه ميان مشرق تابستانى و زمستانى بديارى بودى [ تو مرا در دار دنيا ] . ( 493 ) - ص 118 س 5 و 6 أرى أنّ دارا . . . الخ سرمنزلى را كه تو از اهل آن نباشى ( همانند ) خانه‌اى خالى از اهل و بيابانى بىآب و گياه مىپندارم . اين مصراع از أبو فراس الحمدانىّ است و تمامت بيت در ديوان وى چنين آمده است : بدوت ، و أهلى حاضرون ، لأنّنى * أرى أنّ دارا ، لست من أهلها ، قفر « ديوان أبى فراس الحمدانى » طبع بيروت ، 1900 م ، ص 91 ، ايضا ، طبع بيروت ، 1959 م ، ص 158 ، و طبع سامى الدّهّان ، بيروت ، 1944 م ، ج 2 ص 210 . ( 494 ) - ص 118 س 7 فشكر الدّهر . . . الخ سپاس روزگار را كه بجدايى حكم مىكند . ( 495 ) - ص 118 س 9 تبّت يد الدّنيا . . . الخ زيان‌كار باد دست روزگار و سختىها و بلاياى آن‌كه بر ما بدورى حكم كند . ( 496 ) - ص 119 س 2 حيث كان هرجا كه باشد . ( 497 ) - ص 119 س 3 و 4 كائنا من كان هركه خواهد گو باش . ر ك : ص 22 ، س 3 و 4 ، و ص 157 از « حواشى و تعليقات » كتاب حاضر . ( 498 ) - ص 119 س 5 و 6 و كلّ مكان . . . الخ هر جايگاه كه عزّ و آبرو ببار آورد پاك و خوش و نيكو است .