( 488 ) - ص 117 س 1 نذير شيب قس ، اين بيت از قصيدهء معروف به « بردة » كه همراه با سبعهء معلّقه در طهران بسال 1273 هجرى بطبع رسيده است . ( بدون شمارهء صفحه ) : فإنّ أمّا رتى بالسّوء ما اتّعظت * من جهلها بنذير الشّيب و الهرم و قس : الشّيب نذير الآخرة . و نيز ، قس ، اين بيت عدىّ بن زيد العبادىّ : و ابيضاض السّواد من نذر المو * ت و هل مثله لحىّ نذير ؟ ! « البيان و التّبيين » ج 2 ص 375 . ( 489 ) - ص 117 س 3 و 4 أبعد الأربعين محرّمات « 1 » . . . الخ آيا پس از چهل

--> چون مدت دور عمرم از سى بگذشت * وز خرميم هرآنچه پرسى بگذشت گويند نشاط عمر باشد تا سى * صد كاسه بدانگى چو عروسى بگذشت ( براى آگاهى بر مشخصات اين نسخه ، ر ك : « مجموعهء مواعظ و كلمات سيد برهان الدين محقق ترمذى » مصحح استاد فروزانفر ، مقدمه ، ص ، ب و ج ) . نيز ، ر ك : « امثال و حكم » ج 2 ص 1056 . ( 1 ) - محتملست « محرمات » را ( بصيغهء اسم فاعل ، يعنى تحريم‌كننده ، و يا اسم مفعول ، در معنى اسم زمان ، يعنى زمان تحريم ) منصوب ، و « حال » براى « بعد الأربعين » شمرد ، و بر اين تقريب بيت را معنيى است قريب بدين وجه : آيا پس از چهل ( سالگى ) كه خود موجب تحريم ( يا زمان تحريم ) عشق است ، باز هم دير پاييدن در عشق و شوق و فريفتگى و بيخبرى ؟ ! براى زشتى عشق‌بازى و توغل در آن بهنگام پيرى و مضامينى بديع در اين باب ، ر ك : « حماسهء - بحترى » ص 196 .