« صحيح البخارىّ » كتاب الإجارة ، ج 3 ص 92 ، به صورت : « المسلمون عند شروطهم » آمده است . ( 455 ) - ص 109 س 11 تغنّى بها . . . الخ مسافران بر آن سرود گفتند و شعر خواندند ، و دختران نار پستان بمبالغه سخن راندند ، و نشانه‌هاى كهنه و بلايه از متاع خانه و آثار سراى ، بر آن بگريستند . اين بيت از أبو المظفّر الأبيوردىّ است . « ديوان أبى المظفّر الأبيوردىّ » ص 297 ، و در « التّوسّل إلى التّرسّل » ص 208 نيز ، بىآنكه بنام گويندهء آن اشارتى رود ، مذكور افتاده است . ( 456 ) - ص 110 س 3 و 4 و فى النّاس من . . . الخ در ميان مردم كسانىاند كه چون بايجاز گرايند ( : سخن گويند و يا نويسند ) إعجاز كنند . اين عبارت از أبو محمّد القاسم بن علىّ بن محمّد بن عثمان الحريرىّ - البصرىّ است . در « مقامات الحريرىّ » المقامة السّادسة ، المراغيّة ، ص 52 ، آمده است : « . . . و إنّى لأعرف الآن من إذا أنشاوشّى ، و إذا عبّر حبّر ، و إن أسهب أذهب ، و إذا أوجز أعجز ، و إن بده شده ، و متى اخترع خرع . . . الخ » . قس : « . . . و در ايراد سخن إيجازى كه از باب إعجاز است ظاهر دارد » . « مرزبان نامه » ، مقدّمه ، ص 4 و 5 ، آنجا كه سخن در وصف « نفثة - المصدور » ، ساختهء شرف الدّين نوشروان خالد ، در ميانست . ( 457 ) - ص 110 س 6 بميان انگشت فرو مىرود ر ك : ص 81 س 11 ، و نيز ، رك : « فرهنگ لغات و تعبيرات » كتاب حاضر . ( 458 ) - ص 110 س 7 بعض الشّرّ . . . الخ پاره‌اى از بديها از پاره‌اى ديگر سبكتر است .