( 300 ) - ص 65 س 14 در وقتى كه جانى بنانى . . . الخ تعبير « نانى در بهاى جانى يا در إزاى جانى دادن » تعبيرى است هم در زبان محاورهء كنونى و هم در ادب فارسى شايع و آشنا به گوش ، مولانا گويد : بگشاد حرمدانم ، بربود دل و جانم * آنكس كه بپيش او ، جانى بيكى نانى « كلّيّات شمس » ج 5 ص 279 غزل 2574 بيت 27339 ( 301 ) - ص 66 س 4 إحاطة الخاتم بالإصبع همانند گرد فروگرفتن انگشترى انگشت را . رك : ص 42 س 6 و 7 و ص 206 حواشى ناظر بدان . ( 302 ) - ص 66 س 5 وقوف شحيح « 1 » . . . الخ همانند ايستادن ( و فرونگريستن ) حريص و بخيلى كه انگشترى خويش را در خاك گم كرده است . اين مصراع از متنبّى است و تمامت بيت در ديوان وى چنين آمده است : بليت بلى الأطلال إن لم أقف بها * وقوف شحيح ضاع فى التّرب خاتمه « 2 » « شرح التّبيان للعكبرى على ديوان أبى الطّيّب أحمد بن الحسين المتنبّى » ج 2 ص 256 و 257 و « شرح ديوان المتنبّى » لعبد الرّحمن البرقوقى ج 4 ص 59 - 61 ، « يتيمة الدّهر » ج 1 ص 136 ، « سمط الّلآلى » ج 2 ص 937 ، « العمدة » ج 1 ص 295 . قاضى علىّ بن عبد العزيز الجرجانىّ را در « الوساطة بين المتنبّى و خصومه »

--> ( 1 ) - لا يقال للبخيل شحيح الا اذا كان مع بخله حريصا . « سر الأدب فى مجارى كلام العرب » ص 10 . ( 2 ) - مأخوذ است از قول أبى نواس : كأنى مريغ فى الديار طريدة * أراها امامى مرة و ورائى « شرح التبيان للعكبرى على ديوان أبى الطيب احمد بن الحسين المتنبى » ج 2 ص 257 و « شرح ديوان المتنبى » لعبد الرحمن البرقوقى ج 4 ص 60 .