حافظ گويد : در خم زلف تو آويخت دل از چاه زنخ * آه كز چاه برون آمد و در دام افتاد « ديوان حافظ » ص 76 قس : لعمرو مع الرّمضاء و النّار تلتظى * أرقّ و أحنى منك فى ساعة الهجر « 1 » « انوار الرّبيع » ص 541 ، « خزانة الأدب و غاية الأرب » لابن حجّة ص 185 ، « التّلخيص فى علوم البلاغة » ص 428 ، « معاهد التّنصيص » ص 600 ، « جامع الشّواهد » باب الّلام مع العين ص 245 . نيز ، رك : « سيرة جلال الدّين » طبع حافظ أحمد حمدى ص 371 . ( 273 ) - ص 59 س 14 و حسبك من يرثى . . . الخ ( در بيان سختى و تنگى احوال وى اين اشارت ) ترا بسنده است ( حال ) آنكس كه دشمن بر وى رحم آورد و مهربانى كند . قس : « ورثى لنا الحاسد و الشّامت » « مقامات الحريرىّ » المقامة الثّالثة ، الدّيناريّة ص 26 . أبو العبّاس أحمد بن عبد المؤمن القيسىّ الشّريشىّ در شرح اين جمله در « شرح مقامات الحريرىّ » ج 1 ص 68 و سيّد على صدر الدّين المدنىّ ابن أحمد نظام الدّين الحسينىّ الحسنىّ در « أنوار الرّبيع » ص 641 بيت ذيل را ، كه با اين مضمون مناسبتى تمام دارد ، آورده‌اند : يرثى له الشّامت ممّا به * يا ويح من يرثى له الشّامت

--> ( 1 ) - عجز اين بيت در « التلخيص فى علوم البلاغة » ص 428 و « معاهد التنصيص » ص 600 و « جامع الشواهد » باب اللام مع العين ص 245 چنين آمده است : « أرق و أحفى منك فى ساعة الكرب » .