شرّا ، جرير ، حريرى ، حطيئه ، دعبل بن علىّ الخزاعىّ ، صالح بن عبد القدّوس ، صرّدرّ ، عروة بن حزام العذرىّ ، قريط بن أنيف ، قفّال شاشى ، كثيّر بن عبد الرّحمن ، كعب بن زهير ، كميت بن زيد الأسدى ، متنبّى ، مجنون بنى عامر . نام گويندگانى كه شعر آنان در كتب ادب عرب به چندين شاعر نسبت داده آمده است و در « حواشى و تعليقات » نيز بنام آنان اشارت رفته ، از اين گروه مستثنى است . از شاعران فارسى زبانى كه بشعر آنان در اين كتاب استشهاد رفته است ، بنامهاى ذيل مىتوان اشارت كرد : اثير الدّين اخسيكتى ، ازرقى هروى ، افضل الدّين كاشانى « 1 » ، امير معزّى ، انورى ، خيّام ، سعد كافى ، سنائى ، سيد حسن غزنوى ، ظهير الدّين فاريابى ، عنصرى ، مسعود سعد سلمان ، نظامى گنجوى . امّا كيفيّت استعمال شعر از نظر لفظى و معنوى : 1 - با « كه » ، حرف ربط در معنى توضيح و تبيين ، بدنبال عبارت فارسى - رك : 92 / 8 و 9 ، 117 / 2 - 4 . ب - به صورت تركيب اضافى - رك : 51 / 12 و 52 / 1 ، 113 / 2 و 3 . ج - شعر در نثر چنان متمكّن و جايگير آمده و با اجزاى كلام درهم آميخته و بدان پيوستگى يافته است كه خواننده در بادى نظر انتقال نثر را بشعر تقريبا درنمىيابد - رك : 22 / 14 ، 24 / 7 ، 34 / 12 و 13 ، 35 / 7 و 8 ، 41 / 5 ، 51 / 7 ، 63 / 4 و 5 ، 85 / 2 ، 88 / 6 ، 103 / 10 ، 104 / 9 . د - شعر عربى معنى نيمه تمام عبارت فارسى را تمام كرده است - رك : 1 / 10 ، 44 / 6 و 7 ، 44 / 10 - 13 ، 112 / 11 و 12 ، 113 / 1 . ه - شعر با نثر چنان درهم آميخته كه نثر لفظا و معنى بدان نيازمند است - رك : 19 / 9 و 10 .

--> ( 1 ) - رك : ص 201 حاشيهء شمارهء 2 و 3 ، از « حواشى و تعليقات » .