عبد الحسين نوايى

228

نادرشاه و بازماندگانش ( همراه با نامه هاى سلطنتى و اسناد رسمى و ادارى ) ( فارسى )

فرمان نادر به مردم ايران به منظور ايجاد وحدت كلمه بين شيعه و سنى عالى جاهان صدر عالىقدر و حكام و مجتهدين و علماى دار السلطنهء اصفهان به الطاف ملوكانه مباهى بوده بدانند كه اوقاتى كه رايت ظفر آيت در صحراى مغان بر پا بود ، در مجالس متعدده قرار بر اين شد كه چون طريقهء حنفى و جعفرى ، موافق آنچه از اسلاف به ما رسيده است متحد بوده است خلفاى راشدين رضى الله عنهم را خليفهء سيد المرسلين ( ص ) مىدانسته‌اند ، من بعد الايام ، اسامى هر - يك از خلفاى اربعه كه ذكر كرده شود با تعظيم تمام ذكر كنند . به علاوه در بعضى از اوضاع مملكت ما ، بر خلاف اهل سنت ، در اذان و اقامه لفظ على ولى الله را بر طريقهء شيعه ذكر مىكنند و اين فقره مخالف اهل سنت است و منافى قرارى كه معمول اسلاف بوده . گذشته از اين بر تمام اهل عالم هويداست كه امير المؤمنين اسد الله الغالب ( ع ) برگزيده و ممدوح و محبوب خداوند متعال است و به واسطهء شهادت مخلوق بر جايگاه و رتبت او در درگاه احديت نخواهد افزود و به حذف اين الفاظ هم چيزى از فروغ بدر قدر او نخواهد كاست . ذكر اين عبارت موجب اختلاف و بغض و