كه : « هيچ مردى نباشد كه به زيارت قبر برادر مسلمانى رود و پيش قبر او بنشيند الا كه صاحب قبر با او انس گيرد . » از ابو هريره [ رض ] مرويست كه : گفت پيغمبر خداى صلى اللّه عليه و آله و سلم كه : « چون بگذرد مرد مسلمانى بر سر قبر مسلمانى ديگر و بر آن سلام كند ، خواه شناسد [ آن را ] و خواه نشناسد ، صاحب آن قبر البته از قبر جواب آن كس را بگويد . » و در اخبار به ثبوت پيوسته كه حضرت رسالت پناه صلى اللّه عليه و آله و سلم فرمود : « عرض مىكنند اعمال بندگان را در روزهاى دوشنبه و پنجشنبه بر خداوند سبحانه و تعالى ، و در روز جمعه اعمال ايشان را بر پيغمبران و پدران و مادران ايشان معروض مىدارند . » پس شاد مىشوند و از نيكوئيهاى فرزندان سفيدى روى ايشان زياد مىشود و در خبر ديگر به اين روايت وارد گشته كه : « به درستى كه عملهاى شما را بر خويشان و نزديكان شما عرض مىكنند . اگر حسنات بينند شاد و اگر سيئآت مىبينند ملول مىشوند و مىگويند : بار خدايا ، مميران ايشانرا چندان كه توبه كنند و راه راست يابند . » و از فحاوى بسيارى از اخبار و آثار و حكايات صالحان محقق مىگردد كه اموات از احوال احياء خبر مىيابند و به زيارت ياران و دوستان انس حاصل مىكنند . و از بعضى صوفيه مرويست كه گفته‌اند : « روح زايران را نور عمل بيشتر است و ارواح اصحاب قبور را انوار تجليات ربانى بيشتر ، هرگاه كه احياء به زيارت اموات روند ، ارواح ايشان با يكديگر مقابل شوند ، و انوارشان به هم پيوسته گردد ، هر آينه نفع زندگان به مردگان و فايده از مردگان به زندگان رسد . » و مرشد الطايفة و الحقيقه ، شيخ شهاب الدين سهروردى قدس اللّه سره در كتاب عوارف المعارف آورده است كه : « ارواح در برزخ و محل خود همواره در جولان مىباشند و احوال دنيا و اوضاع ايشان را معلوم مىكنند و از عالم قدس نيز استفاضه مىنمايند . »