غرض از ايراد اين كلمات آن‌كه به نظر انور پوشيده نماند كه زيارت قبور را منافع و فوايد بيشمار و بىپايان است ، و اگر صاحب قبر از ابرار و عرفا باشد هرچه زاير با او بگويد ، اگر زاير اهل دل و خداوند كشف بود شعور بر آن حاصل كند ، بلكه جواب بگويد و از آن گفتگو خبردار شود . مشهور است كه شيخ الاسلام شيخ ابو اسحاق [ مرشدى ] قدس سره شاگردى داشت كه صحيح بخارى بر آن مىخواند . استاد و شاگرد هردو اهل دل بودند . هنوز نسخه تمام نشده بود كه شيخ را متقاضى اجل به قبض روح قيام نمود . در حالت نزع [ ايشان ] شاگرد گفت : « شيخا ، تو رخت زندگانى برمىبندى و قرائت درس من در ميان مانده ، صلاح چيست ؟ » شيخ گفت : « باكى نيست . هرروز وقت درس خواندن مىآى و پيش روى من مىنشين و درس مىخوان . » بر آن منوال كار بند شد . هرگاه غلط بخواندى شيخ از قبر تلقين صواب فرمودى . تا به وقتىكه كتاب را تمام كرد . مسئله : بدانكه خواندن قرآن مجيد بر سر قبر به قول امام محمد شيبانى رحمة اللّه تعالى عليه سرا و جهرا جايز است . و اكنون فتوى بر اين قول است اگر خواننده ثواب قرائت به ميت بخشد مزد آن به روح وى و اصل شود . اگر چنانچه قارى ثواب تلاوت خود را به صاحب قبر بخشد ، نفع آن بىشبهه به ميت خواهد رسيد . مؤيد آن‌كه در صحاح آورده است كه : پيغمبر خداى صلى اللّه عليه و آله و سلم بر دو قبر بگذشت و به نور نبوت معلوم كرد كه ايشان در عذابند . دو شاخ سبز را بطلبيد و هريك را در گورى فرو برد و فرمود كه : « تخفيف يافت عذاب ايشان مادامى كه اين دو شاخ سبز باشند و خشك نشوند . » چون مقرر است كه شاخ خشك ذكر خداى نمىگويد ، نفع ندارد . و شاخ سبز كه ذكر حق مىگويد ، نفع مىرساند به ميت . و معين بود كه تلاوت قرآن از مؤمن موحد ، نافع و مؤثر خواهد بود انشاء اللّه .