با وجود شدايد يورش هندوستان و محاربات اهل ضلال و بت‌پرستان ميل استراحت و آسايش و فراغت و آرامش نفرمود و چهار شنبه هشتم محرم از دار السلطنهء سمرقند عزيمت نمود « 1 » و پيش از آن سيد خواجه شيخ على بهادر و جهان ملك ملكت و پير محمد فولاد را كه امراى اميرزاده شاهرخ بودند فرمود كه به شاهزاده رسانند كه با لشكرها متوجه آذربايجان شود و امير سليمانشاه پيشتر به تبريز رود و اميرزاده شاهرخ به موجب فرموده توجه نموده امير سليمانشاه و امير سيد خواجه را مقدّمه ساخت و چون رايت فتح آيت در ولايت جاجرم برافراخت ، امير توكل هندوى قرقرا از اردوى اعلى آمده مرفوع داشت كه حضرت صاحب‌قران اميرزاده محمد سلطان را به دارايى توران و تخت سمرقند گذاشت و اميرزاده اسكندر را با وجود صغر سنّ به ضبط اندكان و سرحد مغولستان نامزد فرمود و پيش هريك از شاهزادگان عظماى امرا تعيين نمود و رايات همايون از جيحون عبور كرده هر طايفه به راهى معين شدند و فرمان آن است كه جناب شاهرخى از راه شاسمان و استراباد به سارى و هزاره جريب گذرد و آن جناب به موجب فرموده روان شد و در آن راه هم به حسب خاصيّت و هم به سبب ناسازگارى آب و علف چهارپاى بسيار تلف شده به زحمت بىشمار به هواى سازگار فيروزكوه به فيروزى بيرون آمده در ولايت رى به اردوى اعلى پيوستند . و حضرت صاحب‌قران به راه‌كش و ترمد به بلخ آمده در آن مواضع شرف زيارات اكابر دريافته « 2 » از روحانيّت ايشان استمداد نمود و صلات و صدقات به فقرا

--> ( 1 ) . ظف : « اول پاييز روز چهار شنبه هشتم محرم سنهء اثنين و ثمانمايه مطابق توشقان ييل به « فتح قريب » كه به حساب از حسن اتّفاق سال تاريخ است ( - 800 ) در حركت آمد . » ج 2 ص 153 . ( 2 ) . اسامى اين « اكابر » در كتاب ظفرنامه آمده و از آن جمله است خواجه محمد على حكيم ترمدى ، ابو بكر وراق ( در ترمد ) و خواجه عكاشه ، خواجه زمان و سلطان احمد خضرويه و فضيل عياض و سفيان ثورى ( ج 2 ص 154 ) .